หนึ่งเลยในเวลานั้นเองทหารเฝ้าประตูอีกคนก็จ้องมองมาที่หนังสือในมือของเย่ฮวาด้วยสายตาอิจฉา หรือว่าของชิ้นนี้จะมีราคาสูงมากงั้นเหรอ?“หลุนเค่อเจ้าไปได้แล้ว”ทหารเฝ้าประตูเดินออกมาและพูด “ส่วนนักผจญภัยผู้นั้น ตามข้าเข้ามา…..”เย่ฮวามองไปที่หลุนเค่อ ที่นี่ไม่มีคนที่เขารู้จักเลยแม้แต่กับหลุนเค่อเอง เขาก็คุยกับอีกฝ่ายเพียงแค่ไม่กี่คำทว่ากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ไม่เลวเลยหลุนเค่อหันมาพยักหน้าให้เย่ฮวา “ตามเข้าไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก”พูดจบหลุนเค่อก็กระโดดขึ้นหลังนกอินทรีย์อีกครั้งแล้วบินออกไปทันทีเย่ฮวาเดินตามทหารเฝ้าประตูเข้าไปด้านใน สิ่งที่แตกต่างจากความหรูหราที่อยู่ด้านนอกประตูใหญ่ก็คือภายในนี้เป็นห้องโถงกว้างที่มีความกว้างขวางและตรงกลางมีเก้าอี้หินวางอยู่ ซึ่งบนเก้าอี้หินมีร่างของสาวงามที่สวมใส่ชุดเกราะเบาสีเงิน เธอยิ้มมาที่เย่ฮวาด้วยใบหน้าอันสวยสดงดงาม พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า “ตุ้นเจ๋อเจ้าออกไปก่อนเถอะ”ทหารเฝ้าประตูโค้งตัวให้กับ NPC สาวงาม “ขอรับฝ่าบาทหานหลิน!”หลังจากทหารเฝ้าประตูเดินออกไปแล้ว ประตูขนาดใหญ่ก็ถูกปิดลงอีกครั้งจนภายในห้องเหลือเพียงเย่ฮวาและNPC สาวที่อยู่ตรงหน้า บรรยากาศที่อยู่รอบๆ ตอนนี้ช่างน่ากลัวเสียจริงNPC สาวมองมาที่เย่ฮวาด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ทว่าเขากลับรู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้น เขามองไปที่ค่าสเตตัสของ NPC ซึ่งข้อมูลนั้นก็ทำให้เย่ฮวาตกใจจนแทบไม่กล้าจะหายใจออกม
