าดังขึ้นอีกครั้ง “ถ้าฉันจะขอพูดว่าขอทอยไอเท็มนี้ด้วยได้รึเปล่า?”พี่หน่ายเอ่ยขึ้น “เย่เย่น้อย ทำไมฉันรู้สึกว่าการเรียกป้านเฉิงเยียนซามาที่นี่ถือเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดละเนี่ย?”เย่ฮวาพยักหน้า “คิดเหมือนกัน”เยว่เอ๋อร์ยิ้ม “หอกนี้ห้ามแย่งนะ เพราะนี่เป็นของหัวหน้าพวกเราเท่านั้นจ้ะ”เย่ฮวายักไหล่ “แน่นอน นอกจากหัวหน้าพวกเราแล้วใครก็ไม่เหมาะกับหอกนี้ทั้งนั้น”มู่จื่อหานดวงตาแวววาว “ที่จริงฉันสุ่มจับไอเท็มกับป้านเฉิงเยียนซาก็ได้”ป้านเฉิงเยียนซา “จริงดิ?”มู่จื่อหานยิ้ม “โกหกจ้ะ”“อะไรเนี่ยย!”มู่จื่อหานรีบสวมใส่ไอเท็มหลังจากนั้นก็ใส่เงินเข้าไปในโกดังกลุ่ม เย่ฮวามองไปที่ร่างของอิเหวยเอ่อร์นั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับพูดขึ้น “ท่านบรรพบุรุษ….พวกเราไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายอะไรท่าน เพียงแต่ต้องการหินวิเศษก็เท่านั้นพลังเวทย์ของวาร์ปเมืองชิงสุ่ยได้เหือดหายไปแล้ว และพวกเราจำเป็นต้องใช้หินวิเศษนี้ ดังนั้น……”อิเหวยเอ่อร์ยื่นมือออกมาพร้อมกับหินวิเศษ หลังจากนั้นหินวิเศษก็ลอยมาตรงหน้าเย่ฮวา “หินวิเศษนี้เดิมทีก็เป็นของของเมืองชิงสุ่ยอยู่แล้ว ข้าเพียงแค่ทำหน้าที่รักษามันไว้ เป็นเพราะมีคนจำนวนมากต้องการหินชิ้นนี้ ดังนั้นจิตใจของข้าได้ถูกมันกัดเซาะไปด้วย ตอนที่เห็นพวกเจ้ามันจึงทำให้ข้ารู้สึกโกรธเคืองจนต้องลงมือกับพวกเจ้าเช่นนั้น แต่ตอนนี้พลังเวทย์ได้ถูกควบคุมแล้วเจ้านำมันไปเถอะ!”เย่ฮวายื่นมือไปด้านหน้าก่อนที่จะรับห
