งสงบ “ฝ่าบาท…ท่านบรรพบุรุษอิเหวยเอ่อร์เป็นคนไม่ดีจริงๆ เหรอครับ?”ราชามองมาที่เย่ฮวาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสับสน ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา “จะว่าดีก็ดี จะว่าร้ายก็ร้าย…นางก็ได้จากไปแล้ว จะสนใจไปทำไมกัน? ทวีปหลิงเกิงมีวีรบุรุษจำนวนนับหมื่นที่ถูกคนรุ่นหลังมองว่าเป็นคนไม่ดี แล้วจะยังไง? ตราบใดที่มีจิตใจที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ สาบานต่อหน้าดินแดนอันกว้างใหญ่ คนเหล่านั้นก็คงจะต้องกลัวกับคำด่าทอกับความอับยศอดสูไม่ใช่รึ?”เย่ฮวาพยักหน้า “เย่ฮวาเข้าใจแล้ว ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงตอบคำถามของผม!”ราชาพยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าเป็นนักผจญภัยที่กล้าหาญ หวังว่าเจ้าจะยอมเสียสละเพื่ออนาคตของแดนชิงสุ่ยต่อไป”เย่ฮวาพยักหน้าและยิ้มตอบกลับไป หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินออกมาทันทีตอนที่เดินออกมาถึงเมืองหลักแล้ว ป้านเฉิงเยียนซาก็ยกมือขึ้นมาคารวะ “ช่างเป็นการร่วมมือที่มีความสุขจริงๆหวังว่าครั้งหน้าจะได้มีโอกาสแบบนี้อีกนะ~”พี่หน่ายเปล่งเสียงหึออกมา “นายน่ะเหรอ? ครั้งหน้าชวนโม่เซ่อเหนียนหัวไปดีกว่า ส่วนนายไม่ต้องไปหรอก!ไม่มีประโยชน์!!!”ป้านเฉิงเยียนซา “เพื่อนเย่…นายไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ?”เย่ฮวาพยักหน้าและหันไปยกนิ้วโป้งให้พี่หน่าย “พี่หน่ายพูดถูก!”เยว่เอ๋อร์ยืนข้างๆ พี่หน่ายพร้อมกับยกนิ้วโป้ง “พี่หน่ายพูดถูก!”ป้านเฉิงเยียนซาหน้าเจื่อนขณะที่หันไปมองมู่จื่อหานที่ยืนก้มหน้าไม่ได้พูดอะไร “หัวหน้าเฉียนจื่อพ่าวโม่ไม่คิดจะสนใจ
