“ฉันว่าฉันควรจะหนีกลับไปก่อนดีกว่าเนอะ” เมื่อป้านเฉิงเยียนซาเห็นค่าสเตตัสของบอส เขาก็พูดด้วยน้าเสียงสั่นๆ“ถุ้ย!”พี่หน่ายเริ่มด่าอีกฝ่าย “ฉันยังไม่กลัวเลย นายจะกลัวอะไรของนายห๊ะ?”เยว่เอ๋อร์ยิ้ม “ค่าสเตตัสของมัน การโจมตีแบบธรรมดาแค่ครั้งเดียวอาจจะทำให้ผู้เล่นเกราะผ้าแบบพวกเธอถูกฆ่าตายได้ภายในวินาทีเดียว แม้แต่ฉันเองก็อาจจะเจอจุดจบแบบนั้นด้วย ถ้าจะฆ่าบอสตัวนี้คงจะต้องเป็นพวกอึดๆนั่นแหละที่จัดการกับมันได้”มู่จื่อหานหน้านิ่งขณะที่มองไปที่บอสตรงหน้า“ค่าสเตตัสของบอสตัวนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ตัวร้ายอย่างที่อธิบายไว้ในเควสเท่าไหร่เลยนะ”เย่ฮวา “บอสแบบนี้ดูเหมือนจะถูกตั้งค่าไว้ด้วย AIเดี๋ยวฉันลองดูหน่อยว่าจะสามารถทำให้เธอเปลี่ยนใจและเกิดความรักได้รึเปล่า”มู่จื่อหานหัวเราะพรวดออกมา “เกิดความรักอะไรของนาย? เธอตายไปตั้งหลายร้อยปีแล้วนะ นายยังคิดจะให้เธอมีความรักอีกเหรอ”เย่ฮวาหัวเราะขึ้นก่อนที่จะเดินไปด้านหน้าและเงยหน้ามองบอส “ท่านบรรพบุรุษอิเหวยเอ่อร์ กระผมเย่ฮวามีความต้องการที่จะเข้ามานำหินวิเศษตามคำสั่งของพระราชาเท่านั้น เพื่อที่จะนำกลับไปมอบให้กับเมืองชิงสุ่ย”“นำหินวิเศษไปงั้นรึ?”บอสหัวเราะด้วยน้าเสียงเยือกเย็นพร้อมกับสีหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความดูถูก “ผ่านมากว่า 400 ปีที่ไม่มีใครเข้ามาในที่แห่งนี้ ต่อให้พวกเจ้าเจตนาจะทำเช่นนั้น แต่สุดท้ายพวกเจ้าก็ต้องชดใช้กับความโลภของพวกเจ้า!”พูดจบสายตาของบอสก
