“แล้วจะขึ้นไปยังไงล่ะเนี่ย!”พี่หน่ายเงยหน้ามองโลงศพที่อยู่ด้านบน “สูงขนาดนี้แถมยังไม่มีทางให้ขึ้นไปด้านบนด้วย”เยว่เอ๋อร์ชี้ไปที่โซ่ที่ห้อยลงมา “ดูเหมือนว่าจะต้องปีนจากโซ่นี้ขึ้นไปแล้วล่ะ”“อี๋~ขยะแขยงชะมัด!”พี่หน่ายเอ่ย “ด้านบนนั้นทั้งชื้นทั้งเหนียว เราจะปีนขึ้นไปด้านบนนั้นจริงเหรอ?”ป้านเฉิงเยียนซายิ้ม “พวกเราสองคนใส่เกราะผ้าอาจจะปีนขึ้นไปไม่ไหว”มู่จื่อหานมองมาที่เย่ฮวา “เย่ฮว่าดูเหมือนว่าจะต้องพึ่งนายแล้วล่ะ~”เย่ฮวาพยักหน้าและยิ้ม “เยว่เอ๋อร์กับป้านเฉิงเยียนซาพวกเธอคอยสนับสนุนยิงอีกาดำเฝ้าสุสาน พยายามรักษาระยะห่าง 30 หลา น่าจะเพียงพอที่พวกเธอจะฆ่ามอนสเตอร์ส่วนใหญ่ได้ ส่วนฉันจะรีบปีนขึ้นไปเอาหินวิเศษให้เอง”ป้านเฉิงเยียนซาเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ “นายปีนขึ้นไปได้เหรอ? นั่นมันโลงศพสูง 50 หลาเลยนะเว้ยเทียบเท่ากับตึก 20 ชั้นเลยด้วย นายไม่กลัวจะตกลงมาร่างแหลกเหรอวะ?”มู่จื่อหานยิ้มเหอะๆ “ก่อนหน้านี้ตอนที่เย่ฮว่าถูกคนของวิหารสังหารไล่ฆ่าที่ภูเขาหินแร่มีคนอัดวิดีโอไว้ ตอนนั้นเย่ฮว่าสามารถปีนเขาได้แบบสบายๆ ถ้ามีสกิลปีนผาแบบนั้นไม่น่ามีปัญหาอะไร”ป้านเฉิงเยียนซาอึ้งไปในทันที “แบนนี้นี่เอง!”พี่หน่ายยิ้ม “ถ้าเย่ฮว่าตกลงมาจริงๆ ฉันจะโยนร่างนายไปเป็นเบาะนุ่มๆ เพื่อรอรับเขาเอง”ป้านเฉิงเยียนซาถูจมูก “พี่สาวช่างมีน้าใจดีจริงๆ”“แน่นอน!”“หึ!”……กำแพงภูเขาทั้งเย็นและลื่น ขณะที่เย่ฮวายังคงปีนและจับไว้จนแน
