ิงจะชนะก็ยังมีสูงมากฝานหัวเม่ยซิงมองที่กางเกงตัวเอง “สู้จนกางเกงขาดขนาดนี้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นกางเกงของผู้เล่นมือใหม่ไม่สามารถทำลายได้ ป่านนี้ฉันคงได้เดินโทงเทงแน่!”ผู้เล่นที่อยู่ด้านหลังของเย่ฮวาหัวเราะออกมา ทว่าผู้เล่นของฝานหัวที่ยืนยิ้มอยู่นั้นกลับมีสีหน้าโหดเหี้ยม แถมยังดูไม่ค่อยอยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเท่าไหร่นักรองหัวหน้าของฝานหัวสู้กับนักดาบที่ถูกไล่ล่าคนนี้ไม่ได้เนี่ยนะ? ทำไมฝานหัวเม่ยซิงต้องยอมแพ้ด้วย?ที่จริงเย่ฮวารู้ดีว่าฝานหัวเม่ยซิงไม่อยากจะสู้กับเย่ฮวาจริงๆ แต่เขาก็แค่รู้สึกไม่ดีที่จะพูดกับผู้เล่นที่อยู่ด้านหลังของเขาให้ยอมปล่อยพวกเย่ฮวาไป แต่ในเมื่อตอนนี้สู้กันแล้วก็สามารถที่จะยอมเดินออกไปตามข้อตกลงได้เย่ฮวายิ้ม “ในเมื่อนายยอมแพ้แล้วงั้นฉันก็ไม่รั้งพวกนายแล้วนะ ให้ฉันเดินไปส่งไหม?”ฝานหัวเม่งซิงยิ้มออกมา “ไม่ต้องหรอกๆ ในเมื่อบอกว่าแพ้แล้วจะไปจากที่นี่ฉันก็จะไป อย่าพูดว่าไม่รั้งฉันเลยเพราะถ้านายอยู่ที่นี่ พวกฉันก็คงต้องไปจากที่นี่ตามที่บอกไว้อยู่แล้ว ฮ่าๆๆ”พูดจบอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นบอกลา “ไปละนะ!”เย่ฮวายิ้มและพยักหน้าก่อนที่จะมองคนเหล่านั้นเดินจากไปหลังจากอีกฝ่ายเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงหันกลับมาแล้วพูด “ระวังด้านหลังหัวหน้าพวกนายหน่อยก็ดีนะ ฉันไปล่ะ”หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินหายไป เย่ฮวาก็รีบวิ่งไปยังตำแหน่งทีมย่อยที่สองทันที ซึ่งเป็นตำแหน
