ินไปพักอยู่ด้านใต้ต้นไม้ทันที คงเป็นเพราะค่ามานาของ NPC มีความแตกต่างไปจากผู้เล่น รวมไปถึงค่าสเตตัส จึงทำให้พวกเธอเหนื่อยง่ายกว่าหลังจากฝึกกับจิ้งหย่าไปได้ครึ่งชั่วโมง ผมก็หันไปบอกเธอว่า “จิ้งหย่าพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว กลับกันเถอะฉันจะพาเธอไปส่งที่สำนักอู่หลิงเอง”จิ้งหย่าพยักหน้าก่อนที่จะเดินจับมือเขา มุ่งหน้ากลับสำนักอู่หลิง ระหว่างทางที่เดินกลับท่าทางที่ร่าเริงของเธอก็ได้แปรเปลี่ยนไปกลายเป็นความโศกเศร้าที่เข้ามาแทนที่เมื่อเดินมาถึงสำนักอู่หลิงแล้ว จิ้งหย่าก็หยุดเดินและหันมาพูดกับเขาว่า “พี่ชาย หลังจากวันนี้พวกเราคงจะไม่เจอกันแล้วสินะ”เย่ฮวา ยิ้ม “ไว้พี่ชายจะแวะไปหาเธอบ่อยๆ ฉะนั้นไม่ต้องกังวล”จิ้งหย่าเดินมาด้านหน้าก่อนที่จะกอดเย่ฮวาไว้ หลังจากนั้นก็ก้มหน้าลงพร้อมกับน้าเสียงสะอึกสะอื้นดังออกมา“พี่ชาย หนูได้ยินอาจารย์บอกว่าปรมาจารย์ท่านนั้นอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกลจากที่นี่มาก พรุ่งนี้หนูต้องไปที่นั่นแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกครั้งเมื่อไหร่ ดังนั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่หนูจะได้พบกับพี่ชายอีกครั้ง”ที่แท้ปรมาจารย์คนนั้นก็ไม่ได้อยู่ในเมืองชิงสุ่ยนี่เอง ไม่รู้จริงๆ ว่าสถานที่ที่ห่างไกลแบบนั้นจะได้กลับมาอีกครั้งเมื่อไหร่ ได้ฟังแบบนี้แล้วเย่ฮวาก็รู้ได้ทันทีว่าคงจะอีกนานมากแน่ๆ กว่าที่จะได้เจอกับจิ้งหย่าอีกครั้งแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกโศกเศร้าแต่เขาก็ยังพูดปลอบใจเธอว่า “จิ้งหย่าไม่ต้องร้องน
