เย่ฮวาเก็บเลเวลอยู่ที่เดิมเป็นเวลากว่าสามชั่วโมงเหล่ามอนสเตอร์ที่ถูกฆ่าตายก็รีเฟรชกลับขึ้นมาอีกครั้งแล้วด้วย “เจ๊หน่ายวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน นี่ก็ถึงเวลากินข้าวแล้วด้วย ออกไปหาข้าวกินก่อนดีกว่า”หวอหน่ายต้าร่างหว่อหลายพยักหน้า “อื้อ งั้นก็พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน การ…งานของฉันก็ยังไม่เสร็จด้วย งั้นฉันไปแล้วน้า~”“อื้อ บ๊ายบาย”“บายจ้า”หลังจากเห็นว่าพี่หน่ายหายไปแล้วเขาก็เปิดหน้าต่างควบคุมก่อนที่จะกดล็อคเอาท์ออกจากระบบหลังจากนั้นเย่ฮวาก็เดินไปล้างหน้าล้างตาและเดินไปหยิบผักสดจากตู้เย็นมาผัดข้าวกิน เพียงไม่นานกวาจื่อก็ล็อคเอาท์ออกจากระบบและมาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันทันทีเป็นเพราะตอนนี้สายมากแล้วแถมก็หิวมากด้วยหลังจากที่พวกเขากินข้าวถ้วยแรกเสร็จแล้วถ้วยที่สองก็ตามมาติดๆ ระหว่างที่กินกวาจื่อก็พูดขึ้นมาว่า “เย่ฮว่า ได้ยินเยว่เอ๋อร์บอกว่านายไปฝึกรูปแบบการต่อสู้มา เป็นยังไงบ้างล่ะ? คืบหน้าอะไรบ้างรึเปล่า?”เย่ฮวา ตอบ “ก็พอได้อะไรบ้าง แล้ววันนี้นายไปทำอะไรมาบ้างล่ะ?”กวาจื่อยักไหล่ “ก็ไปช่วยผู้เล่นเวลน้อยๆ เก็บเลเวลอยู่แถวนั้นนั่นแหละ วันนี้คนที่ไม่ได้มาปราชุมกับพวกเราออกจากกลุ่มหานเยว่เหมิงหมดแล้ว ตอนนี้พวกเราเลยเหลือคนอยู่แค่สามร้อยคน แต่เมื่อตอนบ่ายก็มีผู้เล่นอีกสองคนที่เลื่อนเป็นคลาสสองแล้ว ถือว่าไม่เลวเลย”เย่ฮวา ได้ฟังก็แอบถอนหายใจออกมา “ครั้งนี้ที่หานเยว่เหมิงเป็นแบบนี้ก็คงต้องโทษพวกเรานั่น
