ไม่มีรางวัลที่เป็นไอเท็มอุปกรณ์ตอบแทนเลยสักชิ้นกวาจื่อมองไปด้านบนก็เห็นจื้อลี่ชาวฉุนที่กำลังยืนมองลงมา เขากระซิบข้างหูผมว่า “กลุ่มจื้อลี่ชาวฉุนมาที่นี่ทำไม แกไม่บอกฉันสักคำเล่า!”เย่ฮวาตอบ “ไม่เป็นไรหรอก พวกเรามีเสื้อคลุมอยู่แถมเลเวลของหมอนั่นก็สูงไม่เท่าพวกเราด้วย หมอนั่นจำพวกเราไม่ได้หรอก”กวาจื่อยักไหล่พร้อมกับพูด “ก็จริง ตอนนี้พวกเราซ่อนID กับพิกัดไว้แล้ว หมอนั่นไม่มีทางจับพวกเราได้แน่”“งั้นพวกเรากลับเมืองกันเถอะ”“อื้อ!”พูดจบเขากับกวาจื่อก็หยิบม้วนวาร์ปกลับเมืองออกมาท่ามกลางแสงสว่างที่สาดส่องขึ้นมา เย่ฮวาก็ยังคงยืนนิ่งสงบอยู่ที่เดิม ช่วยไม่ได้แหะ! กว่าจะกลับเมืองได้ก็ต้องใช้เวลา 5 วินาที ยังไงซะพวกเขาก็ต้องออกจากที่นี่ก่อนเป็นเพราะจื้อลี่ชาวฉุนยังมองไม่เห็น ID อีกฝ่ายคงจะไม่ลงมือกับพวกเขาหรอกมั้ง ใครมันจะยื่นหัวมาให้คนอื่นฆ่าโดยใช่เหตุกัน?ฉึก!ฉึก!ทันใดนั้นลูกธนูสองลูกก็ปักเข้ากลางอกของเย่ฮวาและกวาจื่อ จนทำให้การใช้วาร์ปกลับเมืองของพวกเขาล้มเหลวทันที“แกคิดว่าแกใส่เสื้อคลุมแล้วฉันจะจำแกไม่ได้งั้นสิ?อีเย่กูโจว ต่อให้แกกลายเป็นขี้เถ้าฉันก็ยังจำแกได้อยู่ดี!”อีกฝ่ายมองมาที่เขาพร้อมกับยิ้มด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น “ฆ่าพวกมัน! เมื่อกี้พวกมันเพิ่งจะฆ่าบอสระดับเงินไปบนตัวของพวกมันจะต้องมีไอเท็มเจ๋งๆแน่ ฆ่ามันแล้วแย่งไอเท็มพวกมันมา!”ไม่ว่าจะเป็นไอเท็มหรือของที่ได้จากการต่อสู้เมื่อครู่ของที่อย
