ุมของจิ้งหย่าไปซะสนิทเลย คิดเช่นนั้นเขาจึงรีบดึงเสื้อคลุมขึ้นมาปิดบนศีรษะของจิ้งหย่าทันทีเพื่อไม่ให้ผู้เล่นคนอื่นๆ เข้ามารวมตัวกันเพื่อมองเธอมากไปกว่านี้ผู้เล่นที่อยู่รอบๆเหล่านั้นต่างมองมาที่เย่ฮวาทว่ากลับไม่มีใครเข้ามาใกล้ ขณะที่เย่ฮวาและจิ้งหย่าเดินเข้าไปด้านในเมืองชิงสุ่ย หลังจากที่เดินเข้ามาด้านในก็พบว่าพระราชาของเมืองกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ทันทีที่อีกฝ่ายเห็นตนเดินเข้ามา เขาก็พูดขึ้นมาว่า “นักรบ…..ที่แท้ก็เจ้านี่เอง”ชายชราคนนี้ยังจำเขาได้ด้วยแหะ เย่ฮวาเดินไปยังหน้าพระพักต์พร้อมกับโค้งตัวเพื่อทำความเคารพ “ทูลฝ่าบาท ครั้งนี้หม่อมฉันได้เดินทางมาพบพระองค์ก็เพราะต้องการความช่วยเหลือจากพระองค์”พระราชาพยักหน้า “ว่ามาสิ”เย่ฮวาจึงชี้ไปที่จิ้งหย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ “นี่คือหญิงสาวที่ผมช่วยไว้จากหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ตอนนี้เธอไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว และผมอยากจะให้ท่านช่วยจัดหาที่หลับที่นอนให้กับเธอ และให้เธอได้ใช้ชีวิตอยู่ภายในเมืองชิงสุ่ยแห่งนี้”ราชามองมาที่จิ้งหย่าที่อยู่ข้างเย่ฮวาหลังจากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “ได้! ข้าตกลง แต่หญิงสาวคนนี้หากต้องการที่จะอยู่อาศัยภายในเมืองชิงสุ่ยจะต้องมีทักษะด้วย แล้วหญิงสาวคนนี้ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ?”จิ้งหย่าทำอะไรเป็นบ้าง? ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันแหะ…….ผมหันไปหาจิ้งหย่า “จิ้งหย่าพระราชาถามว่าเธอทำอะไรเป็นบ้าง เธอตอบไปตามความเป็นจริงก็พอ”จิ้งหย่าจับมือผมด้วยท่าทา
