ตอนที่เย่ฮวาเดินเข้าใกล้กับบ้านหลังนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากจิ้งหย่ารวมถึงเสียงหัวเราะของใครบางคนที่อยู่ในนั้นด้วยทันทีที่ได้ยินเสียงของจิ้งหย่าเย่ฮวาก็เพิ่มความเร็วให้กับตัวเองอย่างไม่รีรอ ‘จิ้งหย่าฉันมาแล้ว…เธออย่าเป็นอะไรนะ!’ตอนที่มาถึงด้านหน้าประตูบ้านของนายน้อย เย่ฮวาก็ใช้เท้าเตะเข้ากับประตูอย่างแรงจนประตูไม้ที่อยู่ตรงหน้าล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น ทันใดนั้นก็พบกับนายน้อยที่กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ ส่วนจิ้งหย่าก็กำลังยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะพร้อมกับน้าตาที่ไหลนองหน้าทันทีที่เธอเห็นเย่ฮวาเข้ามาด้านในห้อง เธอก็ส่งเสียงร้องพร้อมกับเรียก “พี่ชาย” และวิ่งถลาเข้ามาหาเย่ฮวาอย่างไม่รีรอ เขาเองก็ลูบหลังเธออย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบใจ หลังจากนั้นก็กระซิบบอกเธอเบาๆ ว่า “จิ้งหย่าไม่ต้องกลัวนะ พี่ชายคนนี้จะพาเธอออกไปให้ได้”หลังจากเย่ฮวาคลายกังวลเมื่อพบว่าจิ้งหย่าไม่ได้เป็นอะไร เขาก็เกิดความเดือดดาลขึ้นอีกครั้งจนไฟเริ่มแผดเผาขึ้นภายในใจขณะที่สายตายังคงถลึงมองนายน้อยคนนั้นด้วยความเคียดแค้นเย่ฮวาพูดกับจิ้งหย่าว่า “จิ้งหย่าเธอหันหน้าไปด้านอื่นแล้วเอามือปิดหูไว้ ห้ามมองอะไรทั้งนั้นแล้วก็อย่าแอบฟังด้วย พี่ชายมีเรื่องต้องคุยกับคนๆ นี้”จิ้งหย่าพยักหน้าหงึกๆ อย่างเชื่อฟังก่อนจะหมุนตัวกลับไปพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหูตัวเอง ต่อไปนี้ถึงเวลานี้เขาจะต้องจัดการกับเจ้าสัตว์เดรัจฉานตัวนี้อย่
