นวนอย่างส่งเดช
ประตูเหล็กบางๆ ปลิวไปในทันที
ที่เห็นคือเด็กหนุ่มร่างเล็กสวมแว่นคนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าเตียง บนเตียงคือเกาเทียนที่ลมหายใจรวยรินทั่วร่างมีน้ำหนองไหลซึม
“ท่าน..ท่าน..หลินอัน!?”
“พี่หวง?”
เด็กหนุ่มคนนั้นค่อนข้างขี้ขลาด เมื่อเห็นผู้ปลุกพลังมากมายเข้ามาในห้อง กระทั่งยังมีท่านหลินอันที่เป็นขวัญใจของทุกคนในวิทยาลัย
หรือว่าเรื่องที่ฉันแอบเอาอาหารมาให้เกาเทียนจะถูกจับได้แล้ว!?
มือสั่นเทา หมั่นโถวแห้งๆ ครึ่งก้อนหล่นลงบนพื้น
หลินอันก้าวพรวดเดียวไปถึงหน้าเตียง วางมือขวาลงบนหัวของเกาเทียนโดยตรง ส่งพลังจิตเข้าไปอย่างช้าๆ
“เฮือก–”
ภายใต้การส่งพลังจิตที่บริสุทธิ์อย่างต่อเนื่อง เกาเทียนค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ริมฝีปากที่แห้งแตกและซีดขาวอดไม่ได้ที่จะครางออกมาด้วยความเจ็บปวด
ฟื้นขึ้นมาได้ก็ดีแล้ว!
หลินอันถอนหายใจอย่างโล่งอก เอ่ยปากถามโดยตรง:
“เกาเทียน?”
“นายถนัดยิงธนูใช่ไหม แล้วก็มีพี่ชายคนหนึ่งที่เรียนอยู่ที่เมืองหลวง!?”
“ท่าน..เป็นใคร…”
เกาเทียนเอ่ยปากอย่างยากลำบาก ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว หลายวันมานี้ได้ดื่มแค่น้ำเล็กน้อย ในลำคอเหมือนมีมีดกรีดอยู่
ขบวนผู้ปลุกพลังเห็นเกาเทียนไม่ตอบ
