ป็นสมุนไพรระดับ 2 ที่นักปรุงยาเลือดต้องการ ”หลังจากได้ยิน เย่ฮวา ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมา ก่อนจะพูดว่า: “สำหรับอาชีพรองของฉันแตกต่างชาวบ้านเล็กน้อย สมุนไพรระดับสองที่ว่า ฉันเรียกมันว่า หญ้าชีเฟิง”“มันแตกต่างกันยังไง… ช่างเถอะ… ”เยว่เอ๋อ ชี้ไปที่ด้านข้างของที่ราบเฟิงหมิง และกล่าวว่า“เราพบหญ้าชีเฟิงบริเวณนี้ มันอยู่ในป่าพรุข้างที่ราบเฟิงหมิง แต่เพราะนักปรุงยาของเราไม่สามารถใช้งานมันได้ดังนั้นเราจึงไม่ได้เก็บมันไป นายต้องการสมุนไพรชนิดนี้หรือเปล่า ”หลังจากฟังแล้ว เย่ฮวา ก็มองไปที่ เยว่เอ๋อ ด้วยความตื่นเต้น: “เยว่เอ๋อ เธอช่วยฉันได้มากจริงๆ! ขอบคุณมาก!”ในเวลานี้ กวาจื่อ ได้ยุติการประลองและเดินลงมาพร้อมกับโบกมือให้ เยว่เอ๋อ เย่ฮวาจึงพูดขึ้น: “กวาจื่อ เราจะมุ่งหน้าไปที่ราบเฟิงหมิง!”กวาจื่อ กล่าวว่า: “โอ้ ~”เย่ฮวา พูดกับเยว่เอ๋อ อีกครั้ง: “ขอบคุณมาก หลังจากที่หาสมุนไพรได้ฉันจะกลับมาตอบแทน ขอบคุณเธออีกครั้ง!”เยว่เอ๋อ กล่าวขึ้นด้วยใบหน้าเหนียมอาย : “ถ้าอยากขอบคุณฉันมากขนาดนั้น… งั้นนาย … ”“เย่ฮวา รอฉันด้วย!” กวาจื่อ รีบไล่ตามเย่ฮวาเยว่เอ๋อ หยุดอยู่ที่เดิมขณะจ้องไปที่แผ่นหลัง เย่ฮวาพร้อมๆกับใช้มือทาบที่หน้าอก “ยิ่งนายไม่สนใจฉัน ก็ยิ่งทำให้ฉันชักเริ่มจะชอบนาย~”…เย่ฮวาและกวาจื่อ ซ่อมอุปกรณ์และทำการตุนโพชั่นรวมถึงไอเท็มสิ้นเปลืองบางอย่างสำหรับการปรุงยาและรีบมุ่งหน้าไปยังที่ราบเฟิงหมิง ตามเส้นทา
