มที่สุดที่ข้าได้มุ่งมั่นพัฒนาคือ ยาอายุวัฒนะที่ข้าถ่ายทอดให้เจ้าเจ้าจะต้องทะนุถนอมมัน ”“ขอบคุณท่านอาจารย์” ใบหน้า เย่ฮวา เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีกู่เฉิน ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าพูดว่า: “ตลอดชั่วชีวิตเจ้าคือคนแรกที่ได้เป็นศิษย์ข้า บางทีอาจเป็นแค่คนเดียวที่ได้กลายเป็นศิษย์ของข้า ดังนั้นข้าย่อมต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้าในฐานะอาจารย์เป็นธรรมดา ตอนนี้ข้าแก่มากแล้ว ชีวิตข้าคงจะอยู่ได้อีกแค่ไม่นาน ฉะนั้นเจ้าจะต้องปรนนิบัติข้าให้ดีๆพยายามให้มากๆ ”เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “วางใจเถอะ ท่านเป็นอาจารย์ของผม ผมต้องทำให้ดีที่สุด!”กู่เฉินหลับตาและพยักหน้าเบาๆ ระหว่างที่ฟังคำพูดของเขา แต่ทันใดนั้นตาแก่ก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หวายคอพับ ไร้การตอบสนองใดๆนี่มันอะไรกัน! เหตุการณ์ออกจะกระทันหันเกินไปแล้วเย่ฮวาเพิ่งจะข้ามภูเขาและแม่น้าโดยที่ไม่ทันจะได้ถึงฝั่งแต่ทำไม … ถึงกระทันหัน … แบบนี้ ไม่ใช่เขาถูกทิ้งไว้กลางทางหรอกนะ ?เย่ฮวา ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พร้อมกับเรียกเบาๆด้วยความกังวล “ท่านอาจารย์?”กูเฉิน ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เขาจึงรีบสัมผัสข้อมือของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้นิ้วยื่นไปยังรูจมูกเพื่อตรวจสอบลมหายใจ จู่ๆ กู่เฉิน ก็ลืมตาขึ้นมาแล้วตบหัวเขาดัง ป๊าบอีกฝ่ายจ้องมาที่เขาด้วยความโกรธ: “ไอ้เจ้าบื้อ ข้ายังไม่ตายสักหน่อย!”เย่ฮวา ก้าวถอยไปติดผนังห้อง ผ่านไปสองสามวินาทีเขาก็สามารถปรับอารมณ์ให้สงบ พลางส่าย
