รั่งทอดหนึ่งชิ้นราคาก็ปาเข้าไป 5 เหรียญเงิน! ตุ๋นหมู 80 เหรียญเงิน! แกะย่างทั้งตัว 3 เหรียญทอง!พระเจ้า! แพงหูฉีก!มุมปากเย่ฮวาถึงกับกระตุก อาหารที่นี่ราคาแพงมากแต่ถ้าไม่ซื้ออาหารดีๆให้ กู่เฉิน บางทีอีกฝ่ายก็อาจจะไม่พอใจ แต่ทว่าเหรียญทองในกระเป๋าเขามีจำกัดเย่ฮวาวางเมนูและพูดว่า “ร้านนายมีอาหารชุดประมาณ 10 รายการบ้างหรือเปล่า ~”เสี่ยวเอ้อมองมาที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ จากนั้นสีหน้าอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไป ก่อนจะพูดอย่างเฉยเมย: “มีอาหารชุดสิบกว่าอย่างบนโต๊ะ 2 ประเภท คืออาหารมังสวิรัติ ราคา 2 เหรียญทอง หากมีประเภทเนื้อรวมอยู่ด้วย ราคาจะอยู่ที่ 3 เหรียญทอง ”เหอะๆ! นี่มันทัศนคติแบบไหนกัน!เย่ฮวา เปิดลิสรายชื่อเพื่อน และติดต่อหา กวาจื่อ:“กวาจื่อ นายยุ่งไหม?”ไม่กี่วินาทีต่อมา กวาจื่อ ก็ตอบกลับ: “ฉันกำลังจะทักหานายอยู่พอดี ฉันเพิ่งภารกิจเปลี่ยนอาชีพรองตอนนี้ฉันกำลังมาซ่อมอุปกรณ์ในเมืองชิงสุ่ย เสร็จแล้วพวกเราจะไปเจอกันในภายหลัง!”เขารีบพูดว่า “ฉันอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมืองชิงสุ่ย นายพอจะมีเงินให้ฉันยืมสักเหรียญทอง 3 มั้ย”กวาจื่อ: “เฮ้! ฉันเพิ่งถือเงินขนาดนี้ได้ไม่ถึงชั่วโมงเองนะ ? นายไปกินอาหาร ? มันเป็นอาหารของราชาหรือไงถึงมีราคา 3 เหรียญทอง? ราคาแบบนั้นไม่ต้องไปจ่ายหรอกนายรีบออกมาเถอะ!”“นี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ มันคือภารกิจของฉัน! ช่วยฉันหน่อย!”“อ้อ…โอเค! งั้นรอฉันแปป!”“ตกลง!”เย่ฮวาพูดกับเสี่ยวเอ้อ: “ฉัน
