เจ้าให้เคาะประตูก่อนเปิดรึ?”เขาถึงกับผงะ ก่อนจะยกมือขวาขึ้นเคาะประตูไม้เก่าๆเบาๆ“ก๊อกก๊อกก๊อก~”“เอี๊ยด~~”“โคร่ม!~”ประตูไม้พังลงมา~เหมือนอีกฝ่ายจะไม่เคยซ่อมแซมบำรุงรักษามันเลย!ชายชราในกระท่อมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายภายใต้ชุดคลุมสีดำที่ดูสง่าผ่าเผย หลังจากที่ประตูหล่นลงมาเวลาก็ดำเนินต่อไป ไม่กี่วินาทีต่อมา …“ผู้เฒ่าเดี๋ยวผมจะช่วยซ่อมมันในวันพรุ่งนี้!”ชายชรายืนขึ้น ในทันใดนั้นเขาโบกมือ ทำให้เย่ฮวาปลิวออกจากประตูไม้โดยไปหยุดลงที่หินก้อนเดิมอีกครั้งบ้าจริง! ตาแก่คนนี้เห็นฉันเป็นลูกบอลไว้โยนเล่นหรือไง?ชายชราจ้องมาที่เขาอย่างดุร้าย และเมื่อเขายืนขึ้นก็รีบใช้โพชั่นแดง เนื่องจากการตกลงมาหลายครั้งทำให้พลังชีวิตลดลงไปมาก ถ้าหากถูกตาแก่คนนี้จับโยนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่ามีหวังคงต้องตายจริงๆ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องดื่มยาเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิต!เมื่อใช้โพชั่นสีแดงระดับ5ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิต500หน่วย เย่ฮวาก็เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วพูดว่า: “เฮ้!คุณบอกให้เคาะประตูแล้วทำไมถึงยังใช้เวทมนตร์?ไม่ยอมให้เข้าไป?งั้นผมไปก็ได้ ”หลังจากที่ชายชราได้ยินแบบนั้น อีกฝ่ายก็จ้องมาที่เขาด้วยแววตาดุร้ายและเต็มไปด้วยด้วยจิตสังหาร ขณะที่อีกฝ่ายยกไม้คทาขึ้นสูง เย่ฮวาจึงตะโกนขึ้นและโจมตีออกไป: “รับไป!”ชายชราสามารถบล็อกมันได้อย่างรวดเร็วด้วยมือเดียวจากนั้นก็ฮัมเพลง เดินกลับนั่งลงบนเก้าอี้หวาย เมื่อเห็นเช่นนั้นเย่ฮวาก็นึกในใจ
