ิ่งสงบและในบางเวลาก็ดูเหมือนเด็กขี้เล่นมันเหมือนกับเสี่ยวหยู่เสี่ยวหยู่!ชื่อที่ลอยเข้ามาในหัวของเย่ฮวา ทำให้หัวใจเขาสั่นสะท้าน ขณะที่ความเจ็บปวดที่บริเวณหน้าอกค่อยๆกลับคืนมา แต่ละวันเขาได้ใช้เวลามุกมุ่นไปกับโลกในเกมเสมือนจริง โดยที่ข้างกายไม่มีเสี่ยวหยู่อยู่เคียงข้างเหมือนกับเมื่อก่อน พอคิดถึงเธอในใจก็รู้สึกเจ็บปวดผู้หญิงที่เขาคิดว่าคงไม่มีวันได้พบเธออีก พอได้เห็นรอยยิ้มของ มู่จื่อหาน ภาพอดีตก็ปรากฏขึ้นในใจเขา แม้ว่าพวกเธอจะเป็นคนละคน แต่ท่าทางการแสดงออกของเธอเหมือนกับเสี่ยวหยู่ที่เขารู้จัก ทุกครั้งที่เธอได้เล่นเกมเธอมักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอรอยยิ้มที่แม้แต่ชายผู้แข็งแกร่งที่มีทุกสิ่งเพรียบพร้อมสามารถกำหนดควบคุมได้ทุกสิ่งก็ไม่อาจหลบหนีหลุดรอดจากเงื้อมมือของเธอ แต่ในท้ายที่สุด เธอก็ไม่อาจหลีกพ้นจากชะตากรรม“เฮ้ย! เฮ้ย!”กวาจื่อ ที่เดินมาข้างๆได้เข้ามาขัดจังหวะความคิดของเย่ฮวา ขณะที่กล่าวว่า: “นายจะเอายังไง! กลับไปที่เมืองเพื่อซ่อมค่าความทนทานของอุปกรณ์ที่เหลือไม่มากดีมั้ยอีกอย่างโพชั่นของเราก็หมดแล้ว”“อืม~”เขาพยักหน้าพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจแล้วว่าจะมุ่งมั่นเล่นเกมนี้ทดแทนในส่วนของเสี่ยวหยู่! และจะต้องทำให้ความปรารถนาของเธอกลายเป็นจริง!เดินตามรอยเท้าของกวาจื่อออกไปจากปากอุโมงค์เพื่อตรงกลับเข้าเมือง ถ้าหากมีม้วนวาร์ปกลับก็คงจะกลับเมืองได้โดยตรง แต่ถ้าหากไม่มีเงินซื้อก็คงจะเด
