จู่ๆ เยว่เอ๋อ ก็กล่าวขึ้นว่า: “ฉันจะฆ่าผู้เล่นดูสักครั้งกวาจื่อเราไปลอบฆ่าสองคนนั้นกันเถอะ”“อ่า~ ช่างโหดเหี้ยม!”สีหน้า กวาจื่อ เต็มไปด้วยความแปลกใจ ขณะที่ยิ้มพูดขึ้นว่า “แต่ฉันก็ชอบนะ ~”“เหอะ! ใครอยากให้นายชอบ! เลิกพูดมากแล้วรีบไปกับฉัน!” เยว่เอ๋อ กล่าวขึ้น พร้อมๆกับก้าวขึ้นบันไดหินอย่างรวดเร็วทางด้าน เย่ฮวา ก็คิดจะตามไปช่วยเช่นกัน แต่มู่จื่อหานห้ามเอาไว้ซะก่อน: “เย่ฮวา นายไม่จำเป็นต้องไปหรอก”“ฉันเองก็อยากช่วย”“ไม่ต้องหรอก”มู่จื่อหาน ส่ายหัวเบาๆ แล้วพูดว่า “กวาจื่อและเยว่เอ๋อเป็นผู้เล่นสายเกราะเบา อีกอย่างกวาจื่อมีสกิลซ่อนเร้นและเยว่เอ๋อต่อให้อยู่ห่างไกลจากอีกฝ่ายก็สามารถฆ่าผู้เล่นสองคนนี้ได้อย่างรวดเร็ว นายเป็นนักดาบทำได้แค่เผชิญหน้ากับพวกเขาตรงๆ นี่ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเลย ”เย่ฮวา ได้แต่ก้มหน้าลงพร้อมกับกล่าวขอโทษ เป็นเขาที่ไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน ไม่นึกเลยว่าเกมนี้จะซับซ้อนขนาดที่ต้องพิจารณาความเป็นไปได้ทุกด้าน ทุกการกระทำทุกการตัดสินใจควรผ่านการวิเคราะห์พิจารณาอย่างรอบคอบ มิฉะนั้นอาจประสบกับหายนะและอาจนำมาซึ่งปัญหาที่ไม่รู้จบกวาจื่อ และ เยว่เอ๋อ แชร์หน้าต่างการมองเห็นของพวกเขาเพื่อให้ เย่ฮวาและมู่จื่อหานสามารถเห็นสถานการณ์การต่อสู้ โดยอาศัยการมองของพวกเขาในแผนที่ชั้นสองผู้เล่นสองคนเดินไปได้ครึ่งทางของแผนที่ โดยใช้เส้นทางที่พวกเขาเคยใช้ จากนั้น กวาจื่อ ก็เปิดข้อมูลพื้นฐานของพวกนั้นให
