ช้เวลาครึ่งนาทีในการวิ่งไป แต่ทว่ามีงูเหลือมเกล็ดดำป้วนเปี้ยนอยู่ทั่วทุกที่ในระแวกนี้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถวิ่งฝ่าไปตรงๆ โดยที่ไม่ทำให้พวกมันสนใจได้กวาจื่อ มองไปยังแผนที่แล้วถามว่า: “เอายังไงดี?”มู่จื่อหาน กล่าวว่า: “ฉันและเย่ฮวาจะเดินนำหน้า ส่วนพวกนายก็ตามหลังเรามาคอยระวังท้าย คอยกำจัดงูเหลือมเกล็ดดำตามเส้นทางรอบๆ พองูเหลือมเกล็ดดำตายก็ให้เคลียพื้นที่เคลื่อนไปข้างหน้า ฉันและเย่ฮวาจะคอยขัดขวางงูเหลือมเกล็ดดำตัวอื่นที่ตรงเข้าหา ส่วนกวาจื่อนายต้องคอยกำจัดงูเหลือมเกล็ดดำที่เยว่เอ๋อหมายตา ให้เยว่เอ๋อช่วยเคลียเส้นทางจากวงนอก โดยการฆ่ามันทีละตัว การแบ่งหน้าที่ทำงานจะช่วยขัดขวางการรวมตัวของงูเหลือมเกล็ดดำ และทำให้มีระยะโจมตีไกล ด้วยวิธีนี้เราสี่คนจะสามารถจำกัดมอนสเตอร์รอบๆที่เป็นอุปสรรค”กวาจื่อ พูดด้วยรอยยิ้ม: “ฉันเข้าใจแล้ว”มู่จื่อหาน มองมาที่เย่ฮวา เขาจึงพยักหน้าให้เธอจากนั้นเธอก็พูดต่อว่า “โอเค! งั้นเราก็มาเริ่มกันเถอะ”…กลยุทธ์ได้ถูกวางกำหนดเอาไว้แล้ว จากนั้นมู่จื่อหานและเขาก็เดินเคียงข้างกัน เคลื่อนไปด้านหน้า ตามมาด้วยเยว่เอ๋อและกวาจื่อที่คอยรั้งท้ายเพียงไม่กี่ก้าวพวกเขาทั้งสี่ก็พบกับงูเหลือมเกล็ดดำตัวแรก เมื่องระยะห่างงูเหลือมเกล็ดดำเหลือประมาณ 5เมตร ความเกลียดชังก็มุ่งมาที่กลุ่มพวกเขา ทำให้มันเลื้อยเข้าหาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่งูเหลือมเกล็ดดำจะจู่โจม หอกไผ่โลหิตของมู่จื่อหานก็ทิ่มทะ
