ในห้องส่วนตัวบนชั้น 18 ของอาคารเพียวเซียงโหลวชายสอง หญิงสองคนนั่งอยู่รอบโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่แกะสลักลวดลายที่งดงาม“นี่คือ 1,000 RMB ของคุณ ”มู่จื่อหาน พูดขึ้นพร้อมกับยื่นซองให้เย่ฮวา เมื่อเปิดมันออกก็พบกับกองธนบัตรใบใหม่ใส่อยู่ข้างใน ประเมินด้วยสายตาคร่าวๆ ก็สามารถยืนยันได้ว่าเป็นธนบัตร 100หยวน จำนวน 10 ใบ เขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า ” คุณเป็นผู้เล่นในเมืองชิงสุ่ย งั้นเราไปเจอกันในร้านช่างเหล็กในเมืองชิงสุ่ย แล้วฉันจะส่งมอบอุปกรณ์ให้คุณ ”“อืม”ในเวลานี้ หนานกงเยว่เอ๋อ ก็ยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า “ไว้ค่อยกลับไปเก็บเลเวลหลังกินข้าวเถอะ ไม่งั้นเกิดเป็นลม จนตัวละครตายเลเวลคงลด ”มู่จื่อหาน มองมาที่เย่ฮวาและกวาจื่อและพูดว่า “ทานอะไรกันก่อน ถ้ามีอะไรพูดคุยไว้คุยกันในระหว่างที่ทาน”ในเวลานี้ กวาจื่อ หยิบตะเกียบขึ้นมาและเริ่มจ้วงอาหารที่น่าอร่อยเหล่านี้ วิธีการกินที่ค่อนข้างน่าเกลียดจนเย่ฮวาต้องใช้เท้าเตะขาเขาใต้โต๊ะ แต่เหมือนเขาจะก้าวเข้าสู่โลกแห่งความดื่มด่า เย่ฮวาจึงไม่สนใจเขาอีกมู่จื่อหาน กินข้าวไปสองคำ ก็วางตะเกียบเช็ดปากของเธอ แล้วพูดว่า: ” คุณ เย่ฮวา ~”เขายิ้มแล้วพูดว่า “เรียกฉันเย่ฮวาเฉยๆก็พอ”มู่จื่อหาน พยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้น เย่ฮวา คุณเคยคิดเรื่องจะเข้ากิลด์ไหนบ้างหรือเปล่า ?”กวาจื่อ พอเริ่มอิ่มแล้ว ในเวลานั้นเขาก็เรอขึ้น แล้วพูดว่า “ตอนนี้เราไม่มีกิลด์อยู่ ว่าแต่คุณคนสวยมีกิลด์สังกัดแล้วเหรอ
