เหลือซึ่งกันและกันในเกมในอนาคต ”เหมือนกับจะบอกว่า ถึงพวกคุณจะไม่ได้เข้าร่วมกิลด์ของเรา แต่ก็ยังสามารถสร้างความสัมพันธ์ร่วมมือกันได้มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับการที่มีเพื่อนมากมายเขาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม ตอบกลับไปว่า: “ถ้าเยว่หานเหมิง ไม่คิดว่าผู้เล่นตัวเล็กๆอย่างพวกเราเป็นภาระ และยังสามารถช่วยเหลือพวกคุณได้ เราก็ยินดีที่จะรับข้อเสนอของคุณ”หนานกงเยว่เอ๋อ พูดออกมาตามสไตล์ของเธอ “เอาล่ะฉันคิดว่าคุณคงมีเหตุผลที่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร ”มู่จื่อหาน ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันคงอยู่ต่อนานไม่ได้เพราะฉันอยากจะรีบอัพเลเวล พวกคุณสามารถอยู่ทานอะไรที่นี่ได้ตามสบาย เยว่เอ๋อกับฉันคงต้องขอตัวกลับไปก่อน”เย่ฮวา ยืนขึ้นและพูดว่า: “ตกลง ~”มู่จื่อหาน พูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ภารกิจของเรายังไม่เสร็จ ดังนั้นเราจึงไม่สามารถไปรับอุปกรณ์จากคุณได้ในตอนนี้ ไว้ในอีกสองชั่วโมงหลังจบภารกิจ เราจะไปพบพวกคุณ ”“ได้~”“งั้นไปนะ อ้อ ใช่ ฉันจ่ายไว้แล้ว ขอให้คุณทานอาหารมื้อนี้ให้อร่อย”เมื่อ มู่จื่อหาน พูดจบเธอก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางซ้าย หนานกงเยว่เอ๋อ ก็ขยับปากของเธอ พร้อมกับโบกมือมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม: ” เย่ฮวา สุดหล่อ แล้วเราไว้พบกัน ~”ในเวลานั้น กวาจื่อ ที่อยู่ข้างๆ ก็โบกมือโต้ตอบ: “ไว้เจอกัน”เขาจ้องกวาจื่ออย่างดูถูก ระหว่างที่เอ่ยด้วยน้าเสียงตำหนิ “ทุกคนต่างก็ไปกันหมดแล้ว รีบกินแล้วกลับไปล่ามอนสเตอร์เสียที! ขืนชักช้า
