การโจมตีจะเข้าปะทะมันสั้นมากจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตอบสนองในเวลานั้น มีแต่ต้องเคลื่อนไหวในช่วงเสี้ยววิด้วยความเร็ว ถึงจะสามารถหลบหลีกการโจมตีของมอนสเตอร์ได้ ”เขาพยักหน้าและเอ่ยปาก ” ลึกลับซับซ้อนชะมัดยาด~”กวาจื่อ ” ต้องอาศัยประสบการณ์ถึงจะชำนาญ แต่สิ่งนี้ไม่สำคัญ ตราบใดที่สามารถสังหารมอนสเตอร์ได้เยอะๆเราจะค้นพบรูปแบบการโจมตีของมอนสเตอร์ตามธรรมชาติ และจะสามารถหลบหลีกการโจมตีได้ตามสัญชาตญาณ ”เมื่อพูดจบ กวาจื่อ และ เย่ฮวา ก็กวาดตามองออกไปรอบๆบริเวณ ” นายเห็นมั้ย ว่ามีมอนสเตอร์หลายตัวอยู่ข้างหน้า เราจะใช้พวกมันสำหรับการฝึกฝน ฉันจะช่วยทำให้นายกลายเป็นเทพในเวลาไม่ช้าก็เร็ว ”เย่ฮวา จ้องไปที่แมลงซากศพที่อยู่ห่างไปไม่ไกล พร้อมกับพยักหน้า “งั้นเรามาลุยกันเลย~ ”ในป่าเน่าเปื่อยที่อึมครึม หนึ่งนักดาบหนึ่งนักฆ่า เข่นฆ่ามอนสเตอร์ มีมากกว่าหนึ่งโหลที่ถูกสังหาร แต่ว่าเขายังสัมผัสอะไรไม่ค่อยได้ระหว่างที่ เขาและกวาจื่อกำลังฆ่าพวกแมลงซากศพอย่างเมามันส์ พุ่มหญ้าห่างออกไปก็เกิดการสั่นสะเทือนเนื่องจากป่าเน่าเปื่อยแห่งนี้เงียบเชียบเกินไปด้วยเสียงนี้จึงทำให้ทั้งสองตื่นตัวพวกเขาหันไปมองยังพุ่มหญ้า ซึ่งไม่ใช่สถานที่ที่แมลงซากศพสามารถซ่อนตัวได้ อีกอย่างแมลงซากศพก็ไม่มีสติปัญญาความฉลาดมากขนาดนั้น หรือว่าจะไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่เป็นผู้เล่น ?เย่ฮวากับกวาจื่อ หันมาสบตากัน ก่อนจะค่อยๆย่องไปยังพุ่มหญ้า จากนั้นเขาก็กรา
