หลังจากที่กำจัดมอนสเตอร์ในป่าไผ่เป็นเวลาร่วมชั่วโมง แสงสีทองก็ส่องปกคลุมร่างกาย และ lv. เย่ฮวาก็เพิ่มอีก 1 ระดับ ตอนนี้เขามี lv.8 และได้ใช้แต้มเพิ่มค่าสเตตัสให้กับความแข็งแกร่ง ส่งผลให้พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอีกครั้งสิ่งที่น่าเสียดายเพียงจุดเดียวคือหลังจากที่ฆ่ามอนสเตอร์เป็นเวลานานยังไม่มีอุปกรณ์ดรอปเลยสักชิ้น มีแค่เหรียญทองแดงและท่อนไม้ไผ่มรกตที่ได้รับมามากมายโพชั่นแดงระดับสามยังเหลืออยู่ แต่โพชั่นแดงระดับสองได้ใช้หมดไปแล้ว จึงจำเป็นต้องกลับไปยังหมู่บ้านเพื่อเติมเต็มเสบียง แล้วค่อยล่ามอนสเตอร์อีกครั้งทันทีที่เย่ฮวาก้าวออกมาจากหมู่บ้าน ก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบวิ่งตรงไปยังทิศทางต้นเสียงร้องไห้ ท่ามกลางพุ่มหญ้า และในที่สุดก็ได้พบต้นตอของเสียงร้องไห้ ที่มาจากสาวน้อยลักษณะคล้ายตุ๊กตา!เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆสวมชุดยาวสีน้าตาลสว่าง ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์ที่ทอประกายราวกับอัญมณีสีนิล แก้มของเธออาบไปด้วยน้าตา ส่งผลให้สัญชาตญาณที่ต้องการจะปกป้องของเย่ฮวาตื่นขึ้นเขาย่อตัวลงแล้วพูดว่า ” น้องสาว เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ ? ”เด็กสาวตัวน้อยจ้องมองมาที่เขาด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกับรีบก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าเธอกำลังอายหรือว่ากำลังหวาดกลัวกันแน่ และเมื่อเย่ฮวาถามเธอด้วยน้าเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง เธอก็กระซิบตอบเบาๆ ” หนูหลงทางหาทางกลับบ้านไม่เจอ ”ได้ยินแบบนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นดีใ
