นางหน้าหนาแล้วอย่างไร ยิ่งคนเกลียดมากเท่าไร นางยิ่งมีแรงผลักดัน
“คุณชายฉิน ตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านไปอยู่ที่ใดมางั้นหรือเจ้าคะ? อวี่หมินไม่ได้พบเจอท่านนานเหลือเกิน และรู้สึกเป็นห่วงยิ่ง” จางอวี่หมินกล่าวกระซิบ นางพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อให้เขารับรู้ถึงความในใจ
เป็นตอนนี้เองที่ตวนอู่กล่าวขึ้นอย่างประชดประชัน “คุณชายของข้าจะไปที่ใดแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? อย่าได้ถามอะไรที่ไม่สมควรออกมา! หากไม่มีอะไรแล้ว ก็ไปที่อื่นเสีย! โน้น ไปอยู่ตรงนู้น”
เมื่อจางอวี่หมินได้ยินดังนั้น นางจึงโต้กลับทันที “ข้ามีเรื่องจะกล่าวกับคุณชายฉิน!”
“คุณชายฉิน ท่านคงไม่ทราบว่าจางซิ่วเอ๋อทำเรื่องไร้ยางอายมากมายระหว่างที่ท่านไม่อยู่!” จางอวี่หมินกล่าวขึ้นอย่างฉับพลัน
คุณชายฉินเงยหน้าขึ้นและมองจางอวี่หมินด้วยความสงสัย แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจจางอวี่หมิน แต่เป็นเพราะเขาอยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับจางซิ่วเอ๋อที่หลุดออกมาจากปากของนางต่างหาก
