อกล่าวอย่างหนักแน่น นางไม่คิดจะแสดงความปรานีใด ๆ
แม่เฒ่าจางปาดน้ำตา “ซิ่วเอ๋อ เรื่องนี้ไม่ง่ายสำหรับลุงสามและป้าสามของเจ้าเลย เจ้าลองไตร่ตรองดูเอาเถิด”
“ไม่ง่ายสำหรับพวกเขางั้นหรือ? ข้าคิดว่ามันยากสำหรับข้ามากกว่า! ท่านย่า เหตุใดท่านจึงไม่ให้เงินข้าด้วยล่ะ? ข้าก็ไม่มีเงินจะสร้างบ้านเช่นกัน” จางซิ่วเอ๋อแบมือใส่แม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าจางถ่มน้ำลาย “เป็นเจ้าที่ต้องจ่ายเงิน ยังคิดจะรับเงินจากข้าอยู่งั้นหรือ? เจ้าไร้ยางอายเพียงใดกัน?”
“หากข้าต้องการเงินจากท่านเป็นความไร้ยางอาย แล้วการที่ท่านต้องการเงินจากข้านั้นก็ไร้ยางอายเช่นกันใช่หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อถามกลับ
“ทุกท่าน โปรดช่วยข้าขับไล่คนเหล่านี้ออกไป และโปรดจดจำใบหน้าพวกเขาเอาไว้ให้ชัดเจน หากพวกเขากลับมาอีกในอนาคต จงอย่าได้ปรานี!” จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ย
“จางซิ่วเอ๋อ! เจ้าไม่เกรงว่าจะถูกลงโทษเพราะเป็นคนอกตัญญูหรือไร!” แม่เฒ่าจางกล่าวด้วยความโกรธ
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาไปมาก่อนจะพูดว่า “ท่านย่า มีเหตุผลใดกันที่ข้าต้องกตัญญูต่อท่านอีก? ข้าไม่ใช่คนในตระกูลจางของท่านอีกต่อไปแล้ว หากท่านต้องการคนกตัญญูก็จงเดินไปหาหลานชายของท่านเถิด ไม่มีประโยชน์ที่จะวิ่งมาหาหลานสาวเช่นนี้!”
“เฮ้ ก็
