ตอนที่ 456 เริ่มต้น
แม่เฒ่าจางได้รับการปลอบใจจากจางต้าหู จึงกล่าวต่อไปว่า “พูดเช่นนี้แล้วได้ประโยชน์อะไร? หากเจ้าขับไล่หญิงชราไร้ยางอายผู้นั้นออกไปได้ ข้าก็จะไม่ร้องไห้!”
จางต้าหูรู้สึกอายเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง
แม่เถาถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟในเวลานี้ “ท่านแม่ เข้าใจเสียเถิด อย่าคิดพึ่งพาจางต้าหู! มันก็เป็นเพียงไอ้โง่คนหนึ่ง! มันไม่คิดกตัญญูต่อท่านแม่อยู่แล้ว!”
จางต้าหูยังเกลียดชังแม่เถา ในเวลานี้เขาจึงเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาขุ่นเคืองเฉกเช่นวัวตัวผู้ แม่เถาเห็นเช่นนั้นจึงหุบปากเงียบไม่กล้ากล่าวต่อ
เขาโกรธมาก ตอนนี้เขาไม่ดำเนินการใด ๆ ทั้งสิ้นและจะไม่ขับไล่ผู้ใดออกไป เขาคิดไม่สนใจเรื่องนี้อีกก่อนจะเดินตรงเข้าไปในบ้าน
ทันทีที่เข้ามาในบ้าน เขาเห็นแม่โจวอุ้มเป่าเอ๋อร์เอาไว้พร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เป่าเอ๋อร์ เห็นหรือไม่ว่าพ่อของเจ้ากลับมาแล้ว!”
แม่โจวไม่ได้ก้าวออกจากบ้านเลยในช่วงนี้ แล้วนางก็อ้วนขึ้นอย่างเปล่าประโยชน์ นางเป็นสตรีอายุสามสิบเศษ ๆ และยังไม่แก่เกินไป เป็นเพราะได้กินอาหารอย่างดีจึงทำให้นางมีเสน่ห์ไม่น้อย
ความเป็นอยู่ของแม่โจวไม่ได้เลวร้ายนัก และนางก็เปรียบเสมือนกับดอกไม้แรกแย้ม
เมื่อเห็นฉากที่สงบสุข
