ชุ่ยฮวา
“จางต้าหู เจ้าจะเอาอย่างไรกับข้า? จงทำให้มันกระจ่าง คิดอยากมีชีวิตที่ดีหรือไม่? หากเจ้าคิดอยากมีชีวิตที่ดี เช่นนั้นนำน้องสะใภ้และบุตรชายออกจากบ้านนี้ไปเสีย! ต่อให้เจ้าไม่ต้องการสิ่งใดจากตระกูล แต่นำคนไร้ประโยชน์ผู้นี้ออกไปย่อมดีกว่า!” หยางชุ่ยฮวาสูดลมหายใจลึก
แม้คำพูดของหยางชุ่ยฮวาจะไม่ถูกใจนัก แต่จางซิ่วเอ๋อก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้กับหยางชุ่ยฮวา
แม้ว่าจะไม่ต้องการอะไร แต่ตราบใดที่สามารถละทิ้งตระกูลจางได้ มันก็คุ้มค่า!
ยิ่งอยู่ในบ้านหลังนี้นาน ก็ยิ่งสูญเสีย!
ท้ายที่สุดจางต้าหูผู้นี้ไม่เคยมีเวลาว่างเลยในหนึ่งวัน เขาทำงานหนักราวกับวัวและควาย
หากเป็นเช่นนี้ หลังจากออกไปข้างนอก จางต้าหูจะมีเวลาดูแลภรรยาและลูก แล้วเช่นนั้นมันจะเป็นวันคืนที่เลวร้ายได้อย่างไร
“ถึงเราจะแยกออกไป แต่เราก็ไม่มีที่อยู่อาศัยอื่นนอกจากที่นี่” จางต้าหูกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและพูดว่า “ตอนนี้ข้ากำลังจะสร้างบ้าน หากท่านต้องการ สามารถย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านผีสิงได้หลังจากข้าย้ายออกไปแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อไม่อาจกล่าวอย่างกรุณาว่าให้จางต้าหูมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่กับพวกนาง
ถึงตอนนั้นจา
