แม่เฒ่าจางร้องเพื่อหยุดยั้งทันที “อะไร? ทำเช่นนั้นไม่ได้! แม้จะมอบเด็กคนนี้ให้เจ้า แต่นางก็ยังเป็นของตระกูลจาง!”
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อเย็นชา “แล้วแต่ท่าน เช่นนั้นท่านก็สามารถเก็บเด็กคนนี้ไว้ได้ หรือหากท่านมีความสามารถก็ฆ่าเด็กคนนี้ทิ้งเสีย แล้วเมื่อถึงตอนนั้นท่านจะไม่ได้รับเงินสักเ เหรียญเดียว!”
จางอวี่หมินได้ยินเช่นนี้จึงเดินเข้ามา “ท่านแม่ ทำสัญญากับจางซิ่วเอ๋อเสีย!”
จางอวี่หมินไม่มีเจตนาดีแน่นอน นางคิดว่าตอนนี้นางเห็นเงิน 5 ตำลึงแล้ว นางย่อมต้องการรับเงิน 5 ตำลึงนั้นด้วยตนเอง ส่วนเด็กที่จะเติบโตในอนาคต… มันยังอีกยาวไกล ส่วนนางกำล ลังจะแต่งงานแล้ว ดังนั้นนางจึงไม่คิดสนใจใครทั้งนั้น
แม้ว่าในอนาคตอาจจะมีประโยชน์ขึ้นมา แต่ตอนนี้จางอวี่หมินต้องการผลประโยชน์ทันที
“ท่านแม่ แม้ว่านางจะเติบใหญ่เท่ากับจางชุนเถา แต่ก็ยังขายได้น้อยกว่า 5 ตำลึง มอบตัวขาดทุนนี้ให้จางซิ่วเอ๋อไปเสีย พวกเราก็ไม่ขาดทุนแล้ว!” จางอวี่หมินกล่าว
แม่เฒ่าจางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า “นั่นสินะ!”
ขณะที่แม่เฒ่าจางกำลังจะยื่นมือมารับเงิน
จางซิ่วเอ๋อพลันชักมือกลับ
