ตอนที่ 444 เป่าเอ๋อร์
หลังจากคิดอยู่สักครู่ จางต้าหูก็อยากรู้ว่าคนใดคือบุตรชายของเขา
จางต้าหูเอื้อมมือออกไปสัมผัสร่างกายเด็กทารก เขาต้องการจะกอดเด็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อที่เห็นจางต้าหูเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่รู้ว่าควรจะต้องทำอย่างไรดี
นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องช่วยจางต้าหูอุ้มเด็ก หากนางไม่ช่วย จางต้าหูก็จะแอบเปิดผ้าเด็กอย่างลับ ๆ อยู่ดี และในเวลานั้นนางไม่มั่นใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
จางซิ่วเอ๋อมองเด็กอย่างประหม่า เพราะเกรงว่าจางต้าหูจะอุ้มได้อย่างไม่มั่นคง
ปรากฏว่าเป็นจางซิ่วเอ๋อที่กังวลมากเกินไป
จางต้าหูเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน เขาโอบอุ้มเด็กเอาไว้อย่างเบามือเพราะเกรงว่าจะทำให้เด็กน้อยเจ็บ…
ดวงตาคู่นั้นจับจ้องเด็กชายด้วยความยินดี ราวกับว่าเด็กคือสมบัติของเขาอย่างแท้จริง
ผ่านไปครู่หนึ่ง จางต้าหูวางเด็กลงด้วยตนเอง แม้ว่าเขาต้องการจะอุ้มเด็กไว้ตลอดเวลา แต่ทารกนี้ยังเล็กเกินไปซึ่งมันทำให้เขากังวลเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจและกล่าวว่า “แม้น้องชายข้าจะเกิดมาอย่างปลอดภัย แต่เพราะท่านย่าไม่ได้เชิญหมอตำแยมาดูแล เด็กคนนี้จึงติดอยู่ในท้องแม่ข้าอยู่นาน และมีร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเรื่องนี้ขึ้
