จางซิ่วเอ๋อห่อเด็กทั้งสองคนอีกครั้งก่อนจะจ้องมองแม่เถา “อุ้มงั้นหรือ? ในครอบครัวของท่านไม่มีเด็กหรืออย่างไร? ตอนนี้จางเปาเกินก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กเลย อย่างไรเสียเขากำลังนอน นอยู่บนเตียงและไม่อาจขยับตัวได้ ท่านจงไปดูแลลูกชายของตนเองเถิด! ส่วนพี่น้องของข้า ท่านไม่ต้องมาห่วงใยใด ๆ ทั้งสิ้น!”
เมื่อกล่าวถึงจางเป่าเกิน ท่าทางของแม่เถากลายแปรเปลี่ยนน่าเกลียด
เป่าเกินแค่เคยขาหัก และในตอนนี้เขาก็เริ่มหายดีแล้ว
ทว่าเขากลายเป็นคนขากะเผลก แต่เขาก็ไม่ใช่คนง่อยมิใช่หรือ? ก็แค่เวลาเดินจะลำบากกว่าผู้อื่นสักหน่อยเท่านั้น
จริง ๆ แล้วจางเป่าเกินไม่ต้องการที่จะลุกจากเตียงเพราะเขาไม่สามารถเดินตรง ๆ ได้! เขาจึงนอนรอคนยกอาหารมาให้ในทุก ๆ วัน
คนที่ทราบเรื่องย่อมเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา แต่คนที่ไม่ทราบย่อมคิดว่าเขากลายเป็นอัมพาตไปเสียแล้ว
ขณะที่กำลังกล่าวกันอยู่นั้น จางต้าหูก็วิ่งเข้ามาจากด้านนอก
ศีรษะของจางต้าหูยังเปียกอยู่ เขาเพิ่งจะสระผม เห็นได้ชัดว่าจางต้าหูอุทิศตัวเพื่อบุตรชายคนนี้ยิ่ง
ข้างนอกหนาวมาก แต่จางต้าหูยังอดทนเพื่อชำระล้างร่างกายตัวเองได้
