ยขึ้นดูทารก จากนั้นจึงพบว่ามีเด็กผู้ชายจริง ๆ เขาลูบมือตนเองคล้ายกับต้องการกอดทารกผู้นี้ไว้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นเช่นนี้ นางรีบพูดทันที “อย่ากอดเขา!”
จางต้าหูมองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสัย “แต่นี่คือบุตรชายของข้า!”
“ข้ารู้ว่านี่คือบุตรชายของท่าน แต่ดูสภาพของท่านในตอนนี้ก่อนดีหรือไม่? ท่านสกปรกเกินไป หากเด็กไม่อาจรับไหว แล้วเกิดป่วยขึ้นมา ท่านก็คงไร้ผู้สืบสกุลแล้วกระมัง?”
เมื่อจางต้าหูได้ยินเช่นนี้ เขาวิ่งออกไปทันที
ปรากฏว่าเขาไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า…
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้เอ่ยห้ามจางต้าหูอีกต่อไป
“ชุนเถา เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านพ่อกลับมาแล้ว?” จางซิ่วเอ๋อมองชุนเถาพร้อมกับถาม
จางชุนเถาส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าไม่ทราบ ข้าได้ยินเสียงบางอย่างกระทบกันด้านนอก แต่ข้าอยากอยู่กับท่านแม่ จึงไม่ได้ออกไปดู…”
“เกิดอะไรกับท่านพ่อของเรางั้นหรือ?” จางชุนเถาถามกลับ
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “เขาทุบศีรษะตัวเองด้วยหิน”
จางชุนเถาเม้มปาก “คงเพราะท่านพ่อได้พบกับท่านย่าก่อนจะเข้าบ้านเป็นแน่!”
นางเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจางต้าหูจะทุบศีรษะตนเองหลังจากเดินเข้าประตูบ้านได้อย่างไร?
จางต้าเหอและแม่เ
