!” จางซิ่วเอ๋อจ้องแม่เถาด้วยแววตาแข็งกร้าวราวกับกำลังลุกเป็นไฟ
แม่เถากล่าวอย่างเย็นชา “ข้าไม่ได้บอกงั้นหรือ? หากเข้าไปตอนนี้จะมีผลต่อแม่ของเจ้า หากยังมีตัวขาดทุนโผล่ออกมาอีก เจ้าจะสามารถรับผิดชอบได้หรือไม่?”
“แล้วท่านย่าไม่ได้อยู่ที่นั่นหรือ? ท่านย่าไม่ใช่สตรีหรือไร? เหตุใดข้าจึงต้องกลายเป็นตัวขาดทุนเพียงคนเดียว? แล้วเหตุใดตัวขาดทุนเช่นข้าจึงขายได้ในราคาสิบตำลึง?” จางซิ่วเอ๋ อกล่าวเย้ยหยัน
แม่เถาไม่อาจโต้เถียงกับจางซิ่วเอ๋อได้ แต่นางก็ไม่คิดที่จะหลีกทาง
“อ๊า…” แม่โจวร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
ในตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกร้อนใจนัก นางยื้อยุดฉุดกระชากอยู่กับแม่เถา แต่แม่เถาก็สู้ยิบตาไม่ยอมให้จางซิ่วเอ๋อได้ดีเช่นกัน เวลานี้นางไม่หลีกทางให้จางซิ่วเอ๋อแม้แต่น้อย
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถเข้าไปด้านในได้จริง ๆ
“แอ๊…” เสียงทารกร้องดังชัดเจน
แม่โจวดูเหมือนจะหมดแรงและเสียงของนางก็เงียบหายไป
จางซิ่วเอ๋อจึงรู้ว่าเด็กคลอดออกมาแล้ว
แต่ขณะนี้ ลางสังหรณ์ที่เลวร้ายในใจของจางซิ่วเอ๋อได้ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
นางแทบไม่กล้าจินตนาการว่าแม่เฒ่าจางจะทำอย่างไรหากเด็กคนนี้เป็นผู้หญิง!
“พี่หญิง!” จางชุนเถาวิ่งเข้ามาในบ้านตระกูลจาง พร้อ
