กร้างว่างเปล่า และที่ดินเหล่านี้ล้วนเป็นของส่วนกลาง
ที่ดินทั่วไปนี้ไม่สามารถซื้อหรือขายได้ และจะต้องแบ่งใหม่ทุกฤดูใบไม้ผลิ
บุรุษของทุกครัวเรือนจะถูกนับและมีส่วนร่วมกับการแบ่งนี้
สตรีก็ได้รับส่วนแบ่งด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะไม่มากนัก แต่ก็มีส่วนช่วยเหลือครอบครัวยากไร้ไม่ใช่น้อย
หากแต่ผู้คนในหมู่บ้านก็ไม่ชอบสตรีมากขึ้นเรื่อย ๆ
สตรีเป็นอะไร? สืบเชื้อสายก็ไม่ได้ ยามเมื่อแบ่งที่ดินย่อมไม่มีส่วนแบ่ง มีสิบคนก็มีแต่เสียทั้งสิบคน
ในเวลานี้ จางซิ่วเอ๋อมาพบกับผู้ใหญ่บ้านซ่ง
ผู้ใหญ่บ้านซ่งสูบยามอระกู่(1) เขามองจางซิ่วเอ๋อด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยแน่ใจนัก “เจ้าต้องการซื้อที่ดินงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าและตอบกลับ “ใช่ ข้าต้องการซื้อ”
“เจ้าจะซื้อด้วยราคาเท่าใด?” ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมเอ่ยถาม
สตรีต่อให้เก่งกาจเพียงใดก็ยังเป็นสตรีวันยังค่ำ แล้วที่ดินเหล่านี้… จะสามารถปลูกสิ่งใดได้หรือ?
จางซิ่วเอ๋อไม่มีความคิดที่จะปลูกสิ่งใดลงในที่ดินของตนด้วยตนเอง นางไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น และนางก็มีวิธีอื่นในการหาเงิน หลังจากซื้อที่ดินไปสัก 1 ปี นางยังไม่สามารถหาเงิน 2 ตำลึงได้แน่นอน ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ไม่คุ้มค่าจริง ๆ
แต่ว่ากา
