ั้น
ภายในเมือง บรรยากาศวันส่งท้ายปีเต็มไปด้วยความอบอุ่น
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ไปเสนอขายขนมเหนียนโถวเปา ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยสบายใจนัก และไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไรเลย ดังนั้นนางจึงตรงไปที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีก่อน
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้เข้ามาในเมืองเพื่อตั้งแผงขายของในตอนนี้ แต่นางก็ยังทำพะโล้เพื่อส่งมาที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีเช่นเดิม ดังนั้นในฤดูหนาวนี้จึงเกิดการซื้อขายที่อิ๋งเ เค่อจวีมากมาย
เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อมา เด็กรับใช้สองคนในอิ๋งเค่อจวีก็ไม่แปลกใจ พวกเขาช่วยจางซิ่วเอ๋อผูกลา และเวลานี้มีคนวิ่งไปแจ้งเถ้าแก่เฉียนแล้ว
“สาวน้อยซิ่วเอ๋อ เจ้ามาที่นี่แล้ว” เถ้าแก่เฉียนยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย
กิจการร้านอาหารของเขาดีมาก เงินที่เขาทำได้ในปีนี้มากยิ่งกว่าสองปีที่ผ่านมาเสียอีก เช่นนี้เขากระตือรือร้นอย่างมากเมื่อจะได้พบกับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้หลอกตัวเองและนางกล่าวออกมาอย่างตั้งใจ “วันนี้ข้าไม่ได้มาส่งพะโล้ แต่ข้ามีอย่างอื่นที่อยากให้ท่านรับชม”
เมื่อเถ้าแก่เฉียนได้ยินเช่นนี้ เขาก็เริ่มสนใจ
คนธรรมดาอาจจะดูถูกสาวชาวนาตัวน้อยผู้นี้ แต่เถ้าแก่เฉียนไม่มีความคิดเช่นนั้น
เพียงดูจากเครื่องเทศและพะโล้ เถ้าแก่เฉีย
