ับท่านหมอเมิ่งแล้วว่านางจะไม่แต่งงาน แต่สำหรับหนิงอัน… การถามเช่นนี้มันมากเกินไปหรือไม่?
เมื่อวานนี้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าเขาสามารถฝืนใจอวยพรให้จางซิ่วเอ๋อและยังช่วยหลีกทางให้จางซิ่วเอ๋อได้
แต่วันนี้เนี่ยหย่วนเฉียวกลับพบว่าเขาไม่อาจทนได้ที่เห็นจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งยืนเคียงข้างกันเช่นนี้
ทว่าเขาไม่สามารถจะทำลายความสัมพันธ์นั้นได้ ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงถามคำถามนี้ออกไปเท่านั้น
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาจริงจัง “เจ้าบอกข้าไม่ได้หรือ? มันสำคัญมากสำหรับข้า”
จางซิ่วเอ๋อไม่ต้องการบอกกล่าวเรื่องนี้กับเนี่ยหย่วนเฉียว นางกล่าวตอบ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
หลังจางซิ่วเอ๋อกล่าวจบ นางรู้สึกไม่แยแสเล็กน้อยกับสิ่งที่นางพูด จึงกล่าวเสริม “ข้าขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อวานนี้ ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงใยข้าเพราะข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ แต่… เรื่อ องราวของข้ากับท่านหมอเมิ่ง ข้าสามารถจัดการเองได้”
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งจัดการเรื่องของตัวเองกับท่านหมอเมิ่งได้อย่างชัดเจนในวันนี้ และนางก็ไม่ต้องการที่จะเข้าไปพัวพันกับเนี่ยหย่วนเฉียวอีกต่อไป
ดังนั้นเมื่อจางซิ่วเอ๋อรู้สึกถึงสัญญาณบางอย่าง นางก็ตัดสินใจเว้นระยะห่าง
