ณอะไรกัน? ต่อให้เจ้าไม่แต่งงานกับข้า เราก็ยังเป็นสหายกันมิใช่หรือ?”
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งด้วยแววตาความซาบซึ้ง ในเวลานี้นางไม่รู้ว่านางควรจะพูดอะไรอีกต่อไป
ท่านหมอเมิ่งกล่าวขึ้นมาอย่างกระทันหัน “ที่จริงแล้ว ข้าก็มีน้องสาวที่อายุใกล้เคียงกับเจ้า”
บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงใส่ใจและดูแลจางซิ่วเอ๋อเป็นอย่างดี
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้าขึ้นและมองท่านหมอเมิ่ง “ท่าน… ท่านไม่ได้อยู่คนเดียวงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อไม่เคยได้ยินว่ามีผู้อื่นอยู่ในครอบครัวของท่านหมอเมิ่งด้วย แม้ว่าจะเป็นน้องสาวของเขาก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีใครทราบ! ท้ายที่สุดแล้วในวัยนี้ก็สมควรที่จะต้ องแต่งงาน
ท่านหมอเมิ่งยิ้มและกล่าวตอบ “หยุดกล่าวเรื่องนั้นเถิด ถึงอย่างไรเราควรไปพบแม่ของเจ้าก่อน”
เมื่อเห็นว่าท่านหมอเมิ่งไม่ต้องการเล่า จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ได้ไถ่ถามอะไรและพยักหน้า
สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างนางกับท่านหมอเมิ่ง จางซิ่วเอ๋อคิดว่าเพียงแค่ทำตามความต้องการของท่านหมอเมิ่งและเก็บสินสอดทองหมั้นเหล่านั้นไว้ในบ้านก่อน
ท่านหมอเมิ่งกล่าวถูกแล้ว แม้ว่าจะเป็นการตัดสินใจของแม่โจว แต่ก็ต้องรอไปอีก 1 ปีเพื่อจัดการเรื่องนี้
แต่ในเวลานี้ นางแล
