แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อและเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัยดี นางจึงผ่อนคลายจิตใจลง และกลายเป็นโล่งใจได้ในที่สุด
“ท่านแม่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของแม่โจวอย่างเป็นกังวล
แม่โจวรีบตอบ “ซิ่วเอ๋อ ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เจ้าปลอดภัย ข้าก็ไม่เป็นไร”
“เมื่อวานท่านไม่ได้พบท่านหมอเมิ่งหรือ?” จางซิ่วเอ๋อถาม
แม่โจวส่ายศีรษะ “ไม่”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหม่าทันที “เหตุใดท่านจึงไม่ให้ท่านหมอเมิ่งตรวจสอบเสียหน่อย?”
“ท่านหมอเมิ่งเป็นหมอคนเดียวที่อยู่ใกล้เคียง แค่ท่านหมอเมิ่ง…” แม่โจวลังเลทันทีเมื่อกล่าวถึงตรงนี้
จางซิ่วเอ๋อถามทันที “เขากังวลว่าจะเดือดร้อนเพราะตระกูลเนี่ยจึงไม่คิดช่วยเหลืองั้นหรือเจ้าคะ?”
หลังจากกล่าวเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย นางรู้สึกว่าท่านหมอเมิ่งไม่ใช่คนเช่นนั้น
แม้ว่านางจะไม่ค่อยแน่ใจว่าจะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่งหรือไม่ แต่นางก็ยังคิดอย่างจริงใจว่าท่านหมอเมิ่งเป็นคนดีและมีความรับผิดชอบ
เมื่อแม่โจวได้ยินเช่นนั้น นางเอ่ยคำ “เจ้าเด็กคนนี้นี่คิดอะไรอย่างนั้น? เป็นข้าต่างหากที่ไม่ยอมไปพบท่านหมอเมิ่ง”
“เพราะเหตุใดเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างสงสัย
แม่โจวถอนหายใจและ
