กฏตัวในตระกูลเนี่ยย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
นางได้ยินมาว่าเนี่ยเฟิ่งหลินและตระกูลเนี่ยไม่ค่อยติดต่อกันนัก อีกทั้งยังไม่ได้พูดคุยกันบ่อยครั้ง
หากมีการติดต่อกันจริง ๆ เป็นไปไม่ได้ที่เนี่ยเฟิ่งหลินจะไปพักผ่อนที่บ้านของตระกูลเนี่ยในตอนกลางคืนแล้วสุดท้ายเลือกที่จะกลับ
จางชุนเถาเม้มริมฝีปากก่อนจะกล่าวว่า “หลังจากเกิดเรื่องขึ้นเมื่อวานนี้ ข้าอยากจะไปหาใครสักคน แต่พี่หนิงอันบอกให้เถี่ยเสวียนอยู่ดูแลพวกข้า และเถี่ยเสวียนไม่อนุญาตให้พวกเรา ออกไปไหน...”
หลังจากแม่สื่อฮวาจากไปแล้ว จางชุนเถาก็ต้องการออกไปเช่นกัน
แต่เถี่ยเสวียนมีท่าทางจริงจังและบอกให้พวกนางรออย่างสงบ และเขาจะสามารถแก้ปัญหานี้ได้อย่างแน่นอน
จางชุนเถารู้อยู่แก่ใจว่าต่อให้นางออกไป ดวงตาของนางย่อมมืดมน ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงแค่รอ
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าและรู้สึกขอบคุณการกระทำของหนิงอัน
จางชุนเถาเป็นเพียงเด็กสาววัยรุ่นเท่านั้น นางจะทำสิ่งใดได้นอกจากส่งข่าว?
ตอนนี้คุณชายฉินไม่ได้อยู่ในเมือง แล้วจางชุนเถาก็ไม่รู้ว่าจะไปพบใคร
หากนางวิ่งออกไปอย่างไม่ระมัดระวัง หรือแม้ได้พบกับคนของตระกูลเนี่ยจริง อาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้นได้ เพราะคนจากตระกูลเนี่ยไม่ใช่คนดี
แต
