คำพูดของแม่ม่ายหลิว
ในเวลานี้ บรรยากาศภายในบ้านตระกูลจางก็อึมครึมไม่แพ้กัน
จางอวี่หมินกล่าวออกมาอย่างโกรธเคืองกับแม่เฒ่าจาง “ท่านแม่ จางซิ่วเอ๋อมันช่างโอหังเสียจริง! ท่านหมอเมิ่งก็ตาบอดเช่นกัน หลังจากมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ท่านหมอเมิ่งก็ยังเต็ มใจแต่งงานกับนังสวะจางซิ่วเอ๋อ!”
“เป็นเช่นนั้น แล้วข้าควรทำอย่างไรดี? แม้ว่าข้าจะจับจางซิ่วเอ๋อยัดกรงหมูหรือจะส่งมันไปบวชชีบนภูเขา ก็ไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านเห็นดีเห็นงามด้วย นังสารเลวจางซิ่วเอ๋อ ไม่ว่านางจ จะมีสิ่งใดนางก็เอาไปมอบให้แม่ซ่งเสียหมดสิ้น! ตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านเลยให้ความสำคัญต่อจางซิ่วเอ๋อมากนัก!”
ดวงตาของจางอวี่หมินแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “ท่านแม่ แม้เราไม่สามารถควบคุมจางซิ่วเอ๋อได้ แต่ถึงจางซิ่วเอ๋อจะเป็นม่าย นางก็ยังมีครอบครับของสามีอยู่ ตระกูลเนี่ยจะทนมองจางซิ่วเอ๋อ แต่งงานใหม่ได้หรือไรเจ้าคะ?”
เมื่อแม่เฒ่าจางได้ยินเช่นนี้ แววตาของนางก็เป็นประกาย นางลืมเรื่องนี้ไปสนิท เมื่อนึกได้นางก็ตบต้นขาตนเองพร้อมอุทานอย่างตื่นเต้น “ใช่แล้ว ข้าลืมเรื่องของตระกูลเนี่ยไปหมดสิ้น น!”
เมื่อนึกถึงตระกูลเนี่ย แม่เฒ่าจางรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ครั้งสุดท้ายนางได้รับผลประโยชน์มาก
