นาง นางรู้สึกเขินอายเล็กน้อย
ที่บ้านผีสิง
ท่านหมอเมิ่งมอบสิ่งของในมือพร้อมกล่าวอย่างอบอุ่น “ข้ามีบางสิ่งจะมอบให้แก่เจ้า”
จางซิ่วเอ๋อมองของสิ่งนั้นพร้อมกล่าวว่า “ข้ายังไม่สามารถรับของจากท่านได้”
นางรู้สึกกังวลเล็กน้อย หากตอนนี้นางยอมรับของจากท่านหมอเมิ่งและค่อยคิดเรื่องระหว่างพวกเขาในภายหลัง เมื่อนางไม่ต้องการที่จะอยู่กับท่านหมอเมิ่งจริง ๆ มันก็ไม่ค่อยยุติธรรมนั ก
แม้ว่าท่านหมอเมิ่งจะไม่ได้คิดเรื่องนี้ แต่นางก็ยังคงคิด
“เหตุใดเจ้าจึงไม่ลองเปิดดูก่อนว่ามันคือสิ่งใด?” ท่านหมอเมิ่งถามด้วยรอยยิ้ม
จางซิ่วเอ๋อลังเลพร้อมพูดว่า “เรื่องนั้น…”
“มันไม่ใช่ของมีราคาอะไรเลย เพียงแต่ห่อดูดีไปหน่อยเท่านั้น” ท่านหมอเมิ่งกล่าวอีกครั้ง
เช่นนี้ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเขินอายที่จะปฏิเสธ นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ แกะห่อต่อหน้าท่านหมอเมิ่ง
สิ่งนั้นไม่ได้มีราคามากนัก มันเป็นเพียงกล่องไม้กล่องหนึ่ง
มีขวดและเหยือกอยู่ภายในกล่อง นางเหลือบดูและเห็นว่ามันเป็นผลไม้แช่อิ่มหลายชนิด
ท่านหมอเมิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบกินยา แต่ช่วงนี้เจ้าอาจจะต้องกินยามากหน่อย เจ้าสามารถเก็บของเหล่านี้ไว้ได้ แม้เจ้าจะไม่ได้กินยา แต
