เข้ามาวางไว้ในบ้านเช่นนี้ ก็เพื่อรักษาหน้าของท่านอาเมิ่งไว้เท่านั้น”
ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่จะถูกขับไล่ในที่แจ้ง และยิ่งเป็นการถูกแม่ม่ายฉาวโฉ่อย่างนางขับไล่เสียด้วย
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ลังเลที่จะพูดต่อ “รออีกสักสองสามวัน ท่านอาเมิ่งก็สามารถหาเหตุผลที่จะถอนตัวจากงานแต่งนี้ บอกกล่าวว่าเป็นเพราะชื่อเสียงที่ไม่ดีของ ข้าก็ย่อมได้”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านางจะไม่ติดค้างอะไรกับท่านหมอเมิ่งมากนักหากใช้วิธีนี้
นางสามารถแบกรับความอับอายขายหน้าทั้งหมดไว้เพียงลำพังได้ นางไม่สนใจชื่อเสียงเหล่านี้นัก
ท่านหมอเมิ่งและแม่โจวถึงกับตกตะลึงอย่างสมบูรณ์
หากจะบอกว่าทั้งสองเป็นคนมองโลกในแง่ดีอย่างยิ่ง แล้วตอนนี้… ทั้งสองก็ไม่รู้เลยว่าจะขุดเหตุผลใดที่จะโน้มน้าวให้ตนเองคิดในแง่ดีได้
แม่โจวตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว “ซิ่วเอ๋อ! เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร?”
แม่โจวไม่เข้าใจว่าเหตุใดทำไมจู่ ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงเปลี่ยนใจ นางเคยถามจางซิ่วเอ๋อมาก่อนแล้วและจางซิ่วเอ๋อก็บอกว่าท่านหมอเมิ่งเป็นคนดี
“ท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านกำลังรู้สึกแย่กับข้า การแต่งงานครั้งนี้ข้
