ธเคือง
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่ง นางไม่สามารถตอบแม่เฒ่าจางได้โดยตรง ตอนนี้นางไม่ได้อยากแต่งงาน แม้ว่าอยากจะกล่าวเช่นนี้ แต่นางต้องพูดมันในที่ลับ การพูดต่อหน้าคนจำนวนมากนั้นทำร้ายท่านหมอเมิ่งมากเกินไป
เมื่อคิดถึงสิ่งที่ท่านหมอเมิ่งเคยช่วยเหลือจางซิ่วเอ๋อมาก่อน นางก็รู้สึกว่าตนเองโหดร้ายต่อเขานัก
จางซิ่วเอ๋อเยาะเย้ยพร้อมกล่าวตอบ “หยิบอะไรสักอย่างงั้นหรือ? อย่างนั้นข้าขอไปที่บ้านตระกูลจางแล้วหยิบอะไรสักอย่างบ้างได้หรือไม่?”
“ท่านย่า ปิ่นปักผมที่ศีรษะของท่านอาเล็กงดงามยิ่ง เอามาให้ข้าเถิด ข้าก็จะแต่งงานอยู่แล้ว คงไม่มากเกินไปที่ท่านอาเล็กจะช่วยแต่งเติมให้ข้าเป็นดังผู้อาวุโส” จางซิ่วเอ๋อกล่าวประชดประชัน
เมื่อจางอวี่หมินได้ยินเช่นนั้น นางตะโกนออกมาทันที “เจ้าพูดอะไร? หยุดเพ้อฝันนะ! เหตุใดข้าจึงต้องให้ของของข้ากับเจ้า!”
ปิ่นปักผมลูกปัดนี้เป็นของชิ้นโปรดของจางอวี่หมิน ซึ่งจางอวี่หมินปักมันไว้บนศีรษะตลอดเวลา แล้วนางจะสามารถยกมันให้แก่จางซิ่วเอ๋อได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อยกยิ้ม “ท่านไม่สามารถให้สิ่งของที่ตนมีได้ แล้วเหตุใดจึงคิดฉกฉวยเอาของของข้าไป?”
ในเวลานี้ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีคนสองคนกำลังยืนอ
