ป่าหลังบ้านผีสิง
ไม่มีใครเดินเข้าไปถึงที่นั่น ซึ่งมันสะดวกสำหรับพวกเขาทั้งสองคน
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อตระเตรียมทุกสิ่งเสร็จสรรพ นางเดินออกมาที่ประตูพร้อมกับมองไปรอบ ๆ และพบว่าจางซานหยายังไม่มา จางซิ่วเอ๋ออดรู้สึกไม่ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไป
ขณะนี้ จางซานหยากำลังวิ่งมาตามเส้นทางในป่าอย่างรีบร้อน
ที่แห่งนี้แต่เดิมเคยมีถนน แต่เป็นเพราะไม่มีผู้ใดมาที่บ้านผีสิงแห่งนี้ ถนนทั้งหมดจึงถูกปกคลุมไปด้วยพืชพันธุ์
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อย้ายมา นางค่อย ๆ จัดการถนนทีละน้อย ซึ่งมันทำให้ครอบครัวของนางสามารถสัญจรผ่านได้ง่ายขึ้น
“ซานหยา ช้าลงหน่อย!” เมื่อเห็นอารามรีบร้อนของจางซานหยา จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง หากล้มไปจะทำอย่างไร?
จางซานหยาวิ่งมาหาจางซิ่วเอ๋อ ตอนนี้นางจับจ้องจางซิ่วเอ๋อด้วยรอยยิ้ม “พี่หญิงใหญ่!”
จางซิ่วเอ๋อแสร้งทำเป็นโกรธพร้อมเอ่ยคำ “ข้าเคยบอกเจ้าหรือไม่ว่าให้เดินช้า ๆ และอย่ารีบร้อน?”
จางซานหยากล่าวอย่างตื่นเต้น “พี่หญิง ข้ากำลังมีความสุขมากกับสถานการณ์ตอนนี้!”
จางซิ่วเอ๋อมองจางซานหยาด้วยความสงสัย “เหตุใดเจ้าจึงมีความสุขมาก?”
“พี่หญิง ท่านไม่รู้เรื่องงั้นหรือ? หมอเมิ่งกำลังจะมาขอแต่งงาน!” จางซา
