อยากไป ก็สามารถอยู่ที่นี่ก่อนได้”
เถี่ยเสวียนประหม่าทันที “นายท่าน รอข้าด้วย!”
หลังกล่าวจบ เถี่ยเสวียนวิ่งตามเนี่ยหย่วนเฉียวออกไปทันที แต่ก่อนที่จะจากไป เขาไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองเนี่ยเฟิ่งหลิน
เนี่ยเฟิ่งหลินเปิดกล่องในขนมในมือพร้อมหยิบของหวานลวดลายดอกท้อขึ้นมา นางค่อย ๆ กินมันทีละน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง
นางพึมพำ “ไปกันเถอะ ไปเดินเล่นที่บ้านตระกูลเนี่ยสักหน่อย”
ขณะนี้ทั้งแม่บ้านและแม่สามีต่างวุ่นวายกับการเตรียมการเพื่อให้เนี่ยเฟิ่งหลินไปบ้านตระกูลเนี่ย
จางซิ่วเอ๋อขายพะโล้เสร็จและซื้อของบางอย่างที่จำเป็นก่อนจะกลับบ้าน
ทั้งเนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนไม่ได้อยู่ที่บ้าน ตอนนี้ที่บ้านมีเพียงจางซานหยาและจ้าวเอ้อหลางเท่านั้น
ก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้กังวลนักหากจางซานหยาจะอยู่ในบ้านผีสิงคนเดียว แต่จางซิ่วเอ๋อได้รู้จักกับตระกูลจ้าวมานานแล้วเช่นกัน นางจึงวางใจให้จ้าวเอ้อหลางอยู่กับจางซ ซานหยาได้
เมื่อนานมาแล้วจางซิ่วเอ๋อให้กุญแจไว้กับจางซานหยา
มันสะดวกสำหรับเด็กทั้งสองคนที่จะได้มีสถานที่พักผ่อนหลังจากทำงาน
