อน
จางซานหยามาถึงแล้ว นางจ้องมองจางซิ่วเอ๋อด้วยแววตาสดใส “พี่หญิงใหญ่ ข้าก็ต้องการขนม”
จางซิ่วเอ๋อหยิบติ่มซำชิ้นหนึ่งขึ้นมาพร้อมยัดเข้าปากของจางซานหยา นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากชอบข้าจะซื้อมาให้อีก”
“เอ้อหลาง เจ้าก็กินมันได้เช่นกัน” จางซิ่วเอ๋อยื่นขนมให้
จ้าวเอ้อหลางกล่าวคำอย่างเขินอาย “พี่สาวซิ่วเอ๋อ ข้าไม่กิน”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เอ้อหลาง มากินด้วยกันเถิด แล้วเมื่อเจ้าสามารถหาเงินได้ในอนาคต ค่อยซื้อมันให้ข้า แล้ววันนั้นข้าจะไม่ปฏิเสธแน่นอน”
ศักดิ์ศรีของจ้าวเอ้อหลางนั้นมีมากมายยิ่ง ซึ่งจางซิ่วเอ๋อรับรู้ได้
เมื่อจ้าวเอ้อหลางได้ยินเช่นนั้น เขาจึงรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อมีเจตนาดี เขากล่าวเสียงค่อย “พี่สาวซิ่วเอ๋อใจดีกับข้านัก”
“เด็กโง่ อย่ากล่าวมากมายเลย มากินขนมก่อนเถิด” จางซิ่วเอ๋อโล่งใจที่ได้ยินจ้าวเอ้อหลางกล่าวคำเช่นนี้ นางก็รู้สึกโล่งใจ
จ้าวเอ้อหลางประพฤติตัวเป็นอย่างดี ไม่ใช่มีเพียงคำพูดเท่านั้น
ดังที่ทราบ ก่อนหน้านี้จ้าวเอ้อหลางพยายามอย่างยิ่งเพื่อปกป้องนางสองสามครั้ง
แม้จะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่จางซิ่วเอ๋อก็เต็มใจที่จะปฏิบัติต่อจ้าวเอ้อหลางดั่งเช่นเป็นน้องชายของต
