จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านอกเหนือจากความแปลกประหลาดของหนิงอันแล้ว หนิงอันก็นับว่าเป็นคนที่ค่อนข้างโดดเด่น
สองวันต่อมา
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาเตรียมเนื้อพะโล้ไว้เรียบร้อยแล้ว พวกนางกําลังจะนำไปขายในเมือง
จางชุนเถามีท่าทางลังเลขณะถือเนื้อพะโล้
“ชุนเถา รีบหน่อยสิ” จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะทักจางชุนเถา เมื่อนางเห็นว่าจางชุนเถามีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
จางชุนเถาวางงานในมือลงและเดินไปหาจางซิ่วเอ๋อ “พี่หญิง ถ้าพวกเราเข้าเมืองอีกครั้ง แล้วเจอคนพวกนั้นอีกจะทําอย่างไรดีเจ้าคะ?”
ในเวลานี้นี้เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนก็อยู่ในลานบ้านเช่นกัน
เมื่อเนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินจางชุนเถาพูดเช่นนี้ ก็หันหน้าเงี่ยหูฟังเงียบ ๆ
จางซิ่วเอ๋อไม่ทันสังเกตการกระทําเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเนี่ยหย่วนเฉียว แต่กลับมองจางชุนเถาด้วยรอยยิ้มแล้วกล่าว “ครั้งนี้เราไม่กลัวพวกเขาแล้ว! ข้ามีวิธีจัดการกับพวกเขา!”
ดวงตาของจางชุนเถาเป็นประกาย “พี่หญิง ท่านมีวิธีจัดการกับพวกเขาหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าแล้วกล่าว “เจ้ารอก่อนนะ ข้าจะไปเอาของบางอย่าง”
กล่าวจบจางซิ่วเอ๋อก็เดินเข้าไปในห้องของเนี่ยหย่วนเฉียว ปกติแล้วจางซิ่วเอ๋อจะไม่เข้าไปในห้องนี้ แต่ตอนนี้นางนึกขึ้
