จึงตัดสินใจว่าจะอยู่ให้ห่างจากรุ่ยเซียง ตอนนี้เองนางก้าวถอยหลังเพื่อออกห่างจากรุ่ยเซียงทันที
รุ่ยเซียงชี้ไปที่ทิศทางที่ท่านหมอเมิ่งเดินออกไป “ข้าเห็นมันหมดแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงของรุ่ยเซียงที่เปล่งออกราวกับได้ล่วงรู้ความลับของตน
จางซิ่วเอ๋อตอบกลับ “รุ่ยเซียง หากเจ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตนกับรุ่ยเซียงไม่เหมือนกันเลยสักนิด และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กันอ อีก หากเป็นเช่นนี้ รุ่ยเซียงก็จะกล่าวถึงเรื่องของท่านหมอเมิ่งแน่นอน
หากรอให้รุ่ยเซียงพูดออกมา นางคงไม่มีความสุขนัก ออกไปตอนนี้เสียยังจะดีกว่าปล่อยให้รุ่ยเซียงมีโอกาสได้พูดพร ร่ำ
ตอนนี้ทั้งสองเป็นสหายกันไม่ได้ แต่ยังสามารถกระทำเช่นนี้ได้อยู่
มิฉะนั้นนางเกรงว่าตนจะไม่สามารถควบคุมตนเอง จนรู้สึกรังเกียจรุ่ยเซียงไปมากกว่านี้
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องอื่น แค่พูดถึงสถานการณ์ของท่านหมอเมิ่งนี้ก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกไม่ชอบรุ่ยเซียงแล้ว
แน่นอน ว่ารุ่ยเซียงย่อมสามารถคบค้าสมาคมกับผู้ใดก็ได้ เป็นอิสระของรุ่ยเซียง
แต่มีคำกล่าวที่ดีว่า ผู้คนมักจะดึงดูดสิ่งที่คล้ายคลึงกัน หากรุ่ย
