ไม่ต้องบอกว่าอึดอัดเพียงใด
ในเวลานี้ จางซิ่วเอ๋อ แม่โจวและท่านท่านหมอเมิ่งได้เข้าไปในบ้านแล้ว
เมื่อแม่โจวอยู่ข้างนอก นางทั้งดูเย็นชาและแข็งกระด้าง ครั้นเข้าไปในห้องแล้ว ฝีเท้าของแม่โจวก็ค่อย ๆ อ่อนแรง งลงชั่วขณะ จางซิ่วเอ๋อเห็นเช่นนั้นก็รีบช่วยพยุงแม่โจวเอาไว้
คิดดูแล้วก็ไม่แปลก แม่โจวเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน ต่อให้จู่ ๆ แข็งกระด้างขึ้นมา แต่ก็แข็งแกร่งแค่ภายนอก ส่วนภายใน นนั้นยังคงอ่อนแออยู่บ้าง
เมื่ออยู่ข้างนอกดูเหมือนว่าจะไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เป็นดังเช่นปกติ
จางซิ่วเอ๋อช่วยพยุงแม่โจวให้นั่งลง “ท่านแม่อย่าได้กังวลเลยเจ้าค่ะ รีบนั่งลงก่อน”
จางซิ่วเอ๋อรีบหยิบกาต้มน้ำบนโต๊ะขึ้นมาและเทน้ำให้แม่โจว น้ำนี้จางต้าหูเป็นคนต้มไว้ ซึ่งตอนนี้มันเย็นแล ล้ว แต่ก็ยังอุ่นอยู่เล็กน้อยเมื่อเทียบกับน้ำที่ตักมาโดยตรง
ก่อนหน้านี้แม่โจวไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
อย่าว่าแต่น้ำร้อนเลย ต่อให้เป็นน้ำเย็น แม่โจวก็ไม่มีเวลามานั่งดื่มเช่นนี้
แม่โจวจิบน้ำไปหนึ่งอึก เมื่อรู้สึกสบายขึ้นก็มองไปยังท่านหมอเมิ่ง “เรื่องในครอบครัวพวกเรา…ทำให้ท่านต้องขบข ขันเสียแล้ว”
แม่โจวพูดไปพลางลอบสำรวจท่านหมอเมิ่ง
ในใจแอบครุ่น
