ตัวตนของบุคคลตรงหน้าแล้ว จางซิ่วเอ๋อไม่สงสัยเลยว่าเกิดปัญหาใดขึ้นกับพะโล้ของนาง
“ครอบครัวเจ้าก็ขายเนื้อปรุงสุก แล้วเหตุใดจึงต้องมาหาข้าเพื่อซื้อเนื้อด้วย? มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกกล่าวหรือไม่? ข้ารู้สึกว่าพวกเจ้าตั้งใจจะมาสร้างปัญหาที่นี่จริง ๆ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเย้ยหยัน
ชายร่างกำยำพูดอย่างโกรธเคือง “แล้วผู้ใดกำหนดว่าคนขายเนื้อสุกไม่สามารถซื้อเนื้อผู้อื่นได้? ข้าก็เพียงอยากลองชิมเนื้อพะโล้ของเจ้า แล้วมันผิดอะไรเล่า?”
เขาเริ่มโวยวายอย่างไม่มีเหตุผล
ในเวลานี้ มีคนกระซิบถึงที่มาที่ไปของชายร่างใหญ่คนนี้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อตระหนักถึงความจริงได้จากคำพูดที่ไม่ประติดประต่อของฝูงชน
ชายร่างใหญ่คนนี้สกุลฟู่ และชื่อของเขาคือ ฟู่ต้าเตา หญิงชราในชุดซอมซ่อนั้นคือแม่เฒ่าสวีมารดาของเขา ส่วนเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของนางชื่อเสี่ยวโต้วติง
ส่วนคนอื่น ๆ น่าจะเป็นญาติและสหายร่วมวงสุรานารีของชายผู้นั้น
“ฟู่ต้าเตาใช่หรือไม่? เจ้าก็เห็นอยู่ว่าลูกชายเจ้าเป็นเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องพาเขามาหาข้าเลย มิสู้พาเขาไปหาหมอเพื่อตรวจดูอาการเสียจะดีกว่า” จางซิ่วเอ๋อชี้ไปที่โต้วติงตัวน้อยก่อนจะกล่าวคำ
เด็กตัวแค่นี้ไม่สามารถแสร้งทำเป็นป่
