อ?”
“ไม่ต้องกังวล” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงต่ำ
เมื่อเห็นว่าจางชุนเถากำลังจะไปตามหมอมา สีหน้าของฟู่ต้าเตาก็ผิดปกติเล็กน้อย เขาแสดงออกว่าตนมีสิ่งใดปิดบังไว้ เช่นนี้จึงรีบตะโกนอย่างโกรธเคือง “เร็วเข้า หยุดนังสารเลวนั่นไว้!”
จางชุนเถาไม่คิดยอมแพ้ นางหยิบมีดทำครัวขึ้นมา…
หลังจากติดตามจางซิ่วเอ๋อมานาน จางชุนเถาก็เริ่มเลียนแบบพฤติกรรมของจางซิ่วเอ๋อได้
ในตอนนี้ จางชุนเถากล่าวคำพร้อมดวงตาแดงก่ำ “ถ้าพวกเจ้ากล้าที่จะหยุดข้า ข้าจะสับผู้ใดก็ได้!”
เมื่อกล่าวจบ จางชุนเถาโบกมีดทำครัวในมือไปมาอย่างไร้ท่วงท่า
จางซิ่วเอ๋อรีบพุ่งมาและหยุดชายร่างใหญ่ที่ต้องการจับตัวจางชุนเถาเอาไว้
“ปล่อยมือสกปรกของเจ้าเดี๋ยวนี้!” มีคนคว้าจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ ทำให้จางซิ่วเอ๋อตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อตะโกน นางก็ก้มศีรษะลงพร้อมกัดมือใหญ่นั้น
จางชุนเถาจึงใช้จังหวะชุลมุนนี้เพื่อวิ่งหนีออกไปจากฝูงชน
“ชุนเถา ไปที่โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีก่อน!” จางซิ่วเอ๋อรู้ดีว่าคนเดียวที่สามารถช่วยเหลือนางได้ไม่ใช่หมอ แต่เป็นเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวี
เมื่อครู่นางกำลังโกรธจัด จึงลืมคิดถึงเถ้าแก่เฉียนไปเสียสนิท
มิฉะนั้นแม้ว่าหมอจะมาถึงที่นี่ แต่บางทีหมออ
